Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ - ΜΕΝΙΟΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟΣ -ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΙΒΑΝΗ

 Κοινωνικά μηνύματα μεταδίδονται μέσα από ένα προσηνές μυθιστόρημα από την ρεαλιστική και γρήγορη γραφή του κ.Σακελλαρόπουλου δίνοντας το δικό του στίγμα.Πάντως εντοπισμός μικρών κενών και κάποιες αδυναμίες με χαλαρά συναισθήματα τα εισπράττεις.

Χρώματα,καμβάδες,πινελιές,ζωγραφιές και κυρίως ΤΕΧΝΗ-ΨΥΧΗ κυριαρχούν σε μία πλοκή με μυστικά,ενοχές,πάθη,αδιαφορία,ελλείψεις,έρωτα,αδυναμίες,αποκαλύψεις με διάφορους χαρακτήρες και προσωπικότητες.

ΑΓΓΕΛΟΣ - ΒΕΝΕΤΙΑ

Πίσω από μία μάσκα πίσω από μία ανάγκη προστασίας δημιουργούνται πληγές της ψυχής της Βενετίας.

Η απολογία και συγγνώμη εκ μέρους του Άγγελου δεν έπρεπε να εστιασθεί σε περιγραφή όσων έκανε,αλλά στο αντίκτυπο των πράξεων στην κόρη.Μία προσωπικότητα που παρ'όλο φώναζε,ούρλιαζε έγινε επιρρεπής στην κατάθλιψη με αποτέλεσμα να χαθεί στα άδυτα του νου.Όταν έχει προδοθεί,φυσιολογικά έθεσε ένα τοίχος γύρω από τον εαυτό της και για να υπάρξει συνέπεια και συνέχεια στην ζωή πρέπει να λύσει το συναίσθημα από την προδοσία.Θέλει αυτοεκτίμηση,αυτοπεποίθηση,αυτογνωσία.Άραγε ήρθε η λύτρωση?

Αυτό θα το αφήσω στην κρίση σας!

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Αυτό το αερικό, όπως την έβλεπαν πολλοί, η Βενετία Παππά, θυμόταν πάντα τον εαυτό της να ζωγραφίζει. Τα πινέλα και τα χρώματα ήταν το καταφύγιό της, στα εύκολα και στα δύσκολα. Εκείνο που δε θυμόταν ήταν τη μητέρα της, που δε γνώρισε ποτέ. Της είπαν ότι πέθανε στη γέννα. Την ψυχή της γιάτρευε η ζωγραφική. Όταν πίστεψε ότι άγγιξε την ευτυχία, τον έρωτα και τον Μιχαήλ Άγγελο φοιτώντας στην περίφημη Σχολή Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας, ένα μυστικό που ξέθαψε τυχαία, σκληρό και κοφτερό σαν τα βράχια της Πειραϊκής, διέλυσε τον καμβά της ζωής της. Όλα μέσα της βάφτηκαν κόκκινα, στο χρώμα του πόνου, και το μυαλό της πήρε αλλόκοτους δρόμους. Βυθίστηκε στο μαύρο, μπήκε στον κόσμο των σκιών και πάλεψε να βγει για να εκδικηθεί με έναν απίστευτο τρόπο. Μια περιπλάνηση της ψυχής μέσα σε σκοτεινά και φωτεινά χρώματα, με πλοκή και τέλος που καθηλώνουν.

ΥΠΟΤΡΟΠΗ -MICHAEL TSOKOS -ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΙΒΑΝΗ

 Παρ’όλο που δεν είμαι φαν των θρίλερ εν τούτοις Η ΥΠΟΤΡΟΠΗ μου άρεσε και με κράτησε σε εγρήγορση καθ’όλη την διάρκεια της ανάγνωσης.

Είναι ένα αστυνομικό θρίλερ ρεαλιστικό και αυθεντικό με πολλές λεπτομέρειες ιατροδικαστικού περιεχομένου και περιγραφές εντυπωσιακές (βέβαια και λόγω επαγγέλματος του συγγραφέως) που το καθιστούν ενδιαφέρον.

Η πλοκή κυλά γρήγορα και είναι σαν να βλέπεις κινηματογράφο μέσα από αφηγήσεις γλαφυρές και λεπτομερέστατες χωρίς βέβαια να έχει ανατροπές και μ’ένα δράστη που αναγνωρίστηκε σχετικά γρήγορα από τον κεντρικό ήρωα που είναι ο ιατροδικαστής Πάουλ ενός ιντσιτούτου στο Κίελο της Γερμανίας.

Πρόκειται για δολοφονίες που είναι μείγμα πραγματικών εγκλημάτων με μυθοπλασία και που σχετίζονται εν μέρει με παλαιότερα εγκλήματα.Και όλα αυτά έρχονται στο φως από τον πρωταγωνιστή που αναρωτιέται για πολλά και τελικά λύνει τα μυστήρια γύρω από αυτά και με συμμετοχή της αστυνομίας όχι και τόσο ενεργή και αυτό γιατί ο ήρωας μας προσπαθεί από μόνος του να διευλεκάνει τις υποθέσεις με την βοήθεια μόνο μιας συναδέλφου του.

Οι εντάσεις αισθητές και σίγουρα οι αναγνώστες του είδους θα το λατρέψουν

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Ο ιατροδικαστής Χέρτσφελντ καλείται να συμμετάσχει μαζί με τον αρχίατρο Σνάιντερ στη νεκροτομή μιας ηλικιωμένης, η οποία φαίνεται να αυτοκτόνησε. Διαπιστώνει αμέσως ότι αυτή έχει δολοφονηθεί, προκαλώντας την οργή του προϊσταμένου του. Ένας εγκληματίας που μόλις είχε αφεθεί ελεύθερος εντοπίζεται νεκρός κοντά σε μια βαλίτσα που περιείχε τη σορό μιας ιερόδουλης. Λείπει όμως το φονικό όπλο, μα και οποιαδήποτε ένδειξη ότι οι δύο νεκροί ήρθαν σε επαφή. Στο Ινστιτούτο διαπιστώνεται πως και οι δύο θάνατοι οφείλονται σε δηλητηρίαση από χλωροφόρμιο. Κατηγορείται για αυτόν τον διπλό φόνο ο επιστάτης του Ινστιτούτου. Ο φόνος είχε γίνει με αποδεικτικά στοιχεία του Ινστιτούτου και τα κλειδιά τα είχε μόνο ο επιστάτης.

Είναι όμως αυτή η απόλυτη αλήθεια;

[Ο Χέρτσφελντ άρχισε να ιδρώνει. Ο σφυγμός του σφυροκοπούσε. Κοίταξε το μακάβριο αίνιγμα θανάτου που είχε μπροστά του, πάνω σε εκείνο το αυτοσχέδιο χειρουργικό τραπέζι, και συνέχισε την εξωτερική επιθεώρηση της σορού. …Μα πριν προλάβει να βάλει τις σκέψεις του σε τάξη και να ανακοινώσει το αποτέλεσμά του είδε το χέρι να κινείται αργά σαν πύθωνας προς την κατεύθυνση του κεφαλιού του. Ένιωσε την κρύα κάννη του όπλου στον αριστερό του κρόταφο.

«Και τώρα αφήστε κάτω το μαχαίρι… Οφείλω να σας το αναγνωρίσω. Είστε καλύτερος απ’ ό,τι πίστευα. Αυτό, όμως, δε θα σας ωφελήσει σε τίποτα τώρα. Αύριο θα βρίσκεστε σε ένα χειρουργικό τραπέζι. Και κάποιος συνάδελφος θα αναρωτιέται: Από τι πέθανε ο Πάουλ Χέρτσφελντ;».

ΡΟΔΑΝΘΟΣ - ΣΟΦΗ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ -ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

 

Την κ. Θεοδωρίδου την ακολουθώ πιστά σε όλα της τα πονήματα, καθώς μου αρέσουν τα ιστορικά μυθιστορήματα και η θεματολογία που χρησιμοποιεί. Το συγκεκριμένο βιβλίο ασχολείται με τα Δωδεκάνησα και την ένωσή τους με την ελεύθερη Ελλάδα.

Με πολύ ενδιαφέρουσα μυθοπλασία , αλλά και ιστορικά γεγονότα που ξεκινούν από την Τουρκοκρατία και καταλήγουν έως την πολυπόθητη ένωση ,  η συγγραφέας καταφέρνει να κρατάει αμείωτο τον πόθο του αναγνώσματος.

Η Σμαράγδα με τα σμαραγδί μάτια και την απαράμιλλη ομορφιά, μας συστήνεται από μικρή ηλικία,καθώς χάνει την οικογένειά της στην Κωνσταντινούπολη, αποφασίζει να κάνει μια νέα αρχή κοντά στην θεία της στην Ρόδο.

Αποκτά πολύτιμες γνώσεις που θα της χρησιμεύσουν στην μετέπειτα ζωή της.

Ερωτεύεται και παντρεύεται τον άρχοντα της πόλης και ζει μαζί του ευτυχισμένα.

Η ζωή της από εδώ και πέρα κυμαίνεται πότε με χαρές, πότε με δυστυχίες και μέσα από πολέμους που επικρατούν εκείνες τις περιόδους στην Ελλάδα πορεύεται με όποιο τρόπο μπορεί.

Παρ΄όλες τις δυστυχίες που την κατακλύζουν, το πείσμα και η δύναμή της, την κάνουν να μην παραιτηθεί και να αντιμετωπίζει όλες τις εκφάνσεις της ζωής της με θάρρος,επιμονή και υπομονή.

Όμορφες,μαγευτικές περιγραφές της Ρόδου και της Σύμης γεμίζουν το βιβλίο με εικόνες και αρώματα.

Συνταρακτικές σκηνές από την κατοχή των Ιταλών και αμέσως μετά των Γερμανών,καταγράφονται όπως και παράπλευρες απώλειες , που  μας κάνουν να θεωρούμε τους εαυτούς μας τυχερούς που δεν ζήσαμε εκείνα τα θλιβερά χρόνια.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Όταν η Σμαράγδα, στα τέλη του 1874, φτάνει από την Κωνσταντινούπολη στη Σύμη με το καράβι του ηλικιωμένου Μόσκοβου, δεν περιμένει ότι στο νησί με τα πολλά προνόμια και τους επιδέξιους σφουγγαράδες θα βρει την ευτυχία. Η ευτυχία αυτή, ωστόσο, θα σημαδευτεί από πολύχρονη ατεκνία, μέχρι τη μέρα που θα κλείσει στην αγκαλιά της τον πεντάχρονο ορφανό Γιοσίφ, που οι συμπατριώτες της θα αποκαλέσουν «το Αραπί», δυσκολεύοντας την ένταξή του στην προηγμένη για τα δεδομένα της εποχής κοινωνία τους.

Καθώς τα χρόνια περνούν, η Σμαράγδα θα βιώσει οδυνηρές απώλειες και μια βαριά προδοσία, που θα την υποχρεώσει να αφήσει τη Σύμη για τη Ρόδο λίγο πριν από την ανατολή του νέου αιώνα. Στη Ρόδο, όπου το χνότο του Οθωμανού είναι πιο αποπνικτικό, θα παρεισφρήσει στην ανδροκρατούμενη επιχειρηματική κοινότητα του νησιού με το άρωμά της, τον Ροδανθό. Κι ενώ η Τουρκοκρατία παραχωρεί τη θέση της στην Ιταλοκρατία και οι Έλληνες παλεύουν να διατηρήσουν την εθνική τους υπόσταση, η οικογένειά της θα προσπαθήσει να επιβιώσει μέσα στις εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες που επιβάλλουν ο Μεγάλος Πόλεμος, η Μικρασιατική Καταστροφή, ο ιταλικός φασισμός αλλά κι ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, η Γερμανοκρατία και ο μεγάλος λιμός που μαστίζει άγρια τα Δωδεκάνησα στο ξεψύχισμα του πολέμου.

Η ιστορία μιας οικογένειας στη Σύμη και στη Ρόδο, πολυκύμαντη και ταραχώδης σαν τη θάλασσα που περιβάλλει τα δύο νησιά, από τα τέλη του 19ου αιώνα και μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα, με συνδετικό ιστό μια γυναικεία μορφή.

ΟΛΗ Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΝΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ - ΕΥΑ ΚΥΡΟΓΛΑΝΗ -ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΙΔΕΡΗ

 "Όλη η ζωή μου ένας Αύγουστος" 

Όσα θεωρούσε δεδομένα η πρωταγωνίστρια για την ζωή της, ανατρέπονται σε μια στιγμή.

Ο πετυχημένος γάμος της, οι φιλίες,οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, δεν είναι τελικά όπως φαίνονται και όλα δοκιμάζονται.

Η Ευγενία συνδέει όλες τις άσχημες στιγμές της με τον μήνα Αύγουστο, καθώς όλα τα προβλήματα και οι δυσκολίες συνέβαιναν τότε.

Είναι ευτυχισμένη, καθώς ο άντρας της προλαβαίνει κάθε επιθυμία της, την κοιτάει στα μάτια, της λέει συνεχώς πως ήταν ότι καλύτερο του έχει συμβεί και πως θα την αγαπάει για πάντα.

Όλα αλλάζουν, όμως, μετά από λίγα χρόνια από γεγονότα που έως τότε δεν έδινε σημασία  και της ανατρέπουν τα πάντα. 

Κατηγορεί τον εαυτό της για τα σημάδια, για τις αναπάντητα ερωτήματα, για τα βιαστικά ταξίδια του συζύγου της, χωρίς ουσιαστικό λόγο, για την παράξενη συμπεριφορά του και παθαίνει κατάθλιψη.

Μέσα από έναν κυκεώνα ανακαλύψεων και καλά κρυμμένων μυστικών, η πρωταγωνίστρια πασχίζει να βρει την πραγματική αλήθεια.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Ο Αύγουστος αποτελούσε ανέκαθεν τον χειρότερο μήνα της ζωής της, όμως, με όπλο την αγάπη της για τη θάλασσα ήξερε καλά πώς να τον "πολεμά". Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. . .

Γεννημένη τον Ιούλιο του '62, στην Αθήνα, η Ευγενία Βαξεβάνη γνωρίζει τον Στέλιο Πετράκη, αγαπημένο φίλο του πατέρα της κολλητής της, Νικολέττας. Ο δεσμός τους και εν συνεχεία ο γάμος τους ανατρέπει ό,τι ως τώρα θεωρούσε δεδομένο. Η σχέση της με τη Νικολέττα κλονίζεται και δίπλα της μένει μονάχα η έτερη καλύτερή της φίλη, Χριστιάννα. Εκεί που όλα δείχνουν να έχουν χαθεί, η απρόσμενη γνωριμία της με έναν παράξενο άντρα θα δώσει αλλιώτικο νόημα στη ζωή της. Η μοίρα θα τον φέρει κοντά της, όχι μόνο για να την πλημμυρίσει με ανάμικτα συναισθήματα, αλλά και για να διαπιστώσει πως υπάρχει κάτι ακόμα που τους συνδέει. Ένας φόνος. Μυστικά καλά κρυμμένα θα αποκαλυφθούν και η Ευγενία θα έρθει μπροστά σε αναπάντεχες αλήθειες που αφορούν το ίδιο της το παρελθόν.

Ένα θρίλερ όπου ανθρώπινες σχέσεις και δεσμοί αίματος δοκιμάζονται σκληρά μέσα από συνεχείς ανατροπές και παραβάσεις γραπτών και άγραφων νόμων. Εντάσεις, πάθη, ανθρωποκυνηγητά και συνομωσίες περιπλέκονται σε μια ιστορία μυστηρίου με άξονα την εμπιστοσύνη μεταξύ των ανθρώπων.

Η ΚΟΡΗ ΤΩΝ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΩΝ - LUSINDA RILEY -ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΟΠΤΡΑ

 Έχοντας διαβάσει τα προηγούμενα τρία βιβλία της σειράς ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ,ομολογώ ότι το συγκεκριμένο μου άρεσε περισσότερο,αν και δεν το περίμενα λόγω της ΚΕ.ΚΕ.Ένα ακόμη ταξίδι αναζήτησης για την προέλευση της οικογενείας της,ψάχνοντας τις ρίζες της και ένα εντυπωσιακό ταξίδι στην Αυστραλία και βέβαια οι εναλλασσόμενες εποχές 1906 και 2007 περίπου. Επίσης ένα όμορφο ταξίδι στην τέχνη και την κληρονομιά των αυτόχθονων κοινοτήτων και το έργο τέχνης μέσω του μυθιστορήματος ήταν ένα ένα συγκινητικό αφιέρωμα.

Ιστορία στο παρόν με ηρωίδα την Κέκε,μια προσωπικότητα με ισχυρό χαρακτήρα ,αλλά και συγχρόνως με έλλειψη αυτοπεποίθησης και που  ξεκινά το ταξίδι της από Ταυλάνδη και μετέπειτα Αυστραλία με την οποία συγκινείται από τα άγρια τοπία και τους αυτόχθονες ανθρώπους.Ιστορία παρελθόντος με την Κίττυ,μια δυναμική γυναίκα που εξελίσσεται μας ταξιδεύει από την Σκωτία στην Αδελαίδα και σε άλλα μέρη της Αυστραλίας γνωρίζοντας την ιστορία και τον πολιτισμό των Αβοριγίνων που είναι ο αρχαιότερος της χώρας και που για χρόνια ήταν τελείως απομονωμένοι με τα ήθη και τα έθιμα τους.

Η ιστορία στο παρελθόν έχει πιο ρομαντικά στοιχεία και η περίπλοκη πλοκή που στο τέλος υπάρχει σύνδεση με την Κεκε είναι εντυπωσιακή.

Χαρακτήρες ισχυροί και καλά ανεπτυγμένοι πορεύονται σε περιπέτεια μυστηρίου,ελπίδας,ονείρων.

Οι τοποθεσίες υπέροχες,οι περιγραφές εξαιρετικές και η πλοκή ρέει μέσα στον χρόνο και στην ιστορία.

Απλή γραφή όμορφη και λυρική μας ταξιδεύει και μας μεταφέρει σε τόπους διαφορετικούς  και πολιτισμούς,σε άγρια τοπία ,μέσω περιπετειών,μυστηρίων,αληθινών γεγονότων που τα συνδέει άριστα με την μυθοπλασία και έτσι το ταξίδι μας εξελίσσεται ώστε να είναι γοητευτικό.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η ΚεΚε Ντ’ Απλειάζ ένιωθε πάντα ότι δεν ανήκε πουθενά. Μετά τον θάνατο του πατέρα της -του μυστηριώδους δισεκατομμυριούχου Πα Σαλτ, που την είχε υιοθετήσει μαζί με τις πέντε αδελφές της-, βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Παρατά τη Σχολή Καλών Τεχνών και την ίδια στιγμή βλέπει την πιο λατρεμένη αδελφή της να απομακρύνεται για να ακολουθήσει τον αγαπημένο της.

Μες στην απελπισία αποφασίζει να αναζητήσει τις ρίζες της· τα μοναδικά στοιχεία που έχει είναι μια ασπρόμαυρη φωτογραφία και το όνομα μιας πρωτοπόρου γυναίκας που έζησε στην Αυστραλία πριν από εκατό χρόνια. Πρώτος σταθμός του ταξιδιού της είναι η Ταϋλάνδη. Εκεί η ΚεΚε γνωρίζει έναν μυστηριώδη άντρα τόσο μοναχικό όσο και η ίδια, ο οποίος, όμως, κρύβει ένα μεγάλο μυστικό...

Όταν φτάνει στον προορισμό της, αρχίζει να πιστεύει ότι τούτη η άγρια, αχανής ήπειρος της Αυστραλίας θα μπορούσε να της προσφέρει κάτι που η ίδια μέχρι τότε θεωρούσε αδύνατον· την αίσθηση ότι επιτέλους έχει βρει μια πατρίδα.

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΤΟΥ -ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ -ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ

 

Ιστορία φαντασίας με αρκετές δόσεις χιούμορ και αυτοσαρκασμού.

Ο συγγραφέας συνηθίζει να μας δίνει ιδιαίτερα αναγνώσματα. Επινοεί έναν φανταστικό και ιδανικό τόπο, όπου διαδραματίζεται η ιστορία και έναν ήρωα που πλέει μέσα σε πελάγη ναρκισισμού, αλλά και αυτογνωσίας.

Θίγει την Ελληνική πραγματικότητα, τις πολιτικές προεκτάσεις σε έναν ουτοπικό κόσμο  γεμάτο με αντιθέσεις.

Ο ήρωάς του είναι ένας ιδιόρυθμος μεσήλικας, που του προτείνεται να γίνει κυβερνήτης σε κάποιο απομακρυσμένο νησί.

Εκεί οι κάτοικοι τον υποδέχονται μετά βαΐων και κλάδων και ο ίδιος ωσάν "Μεσσίας" πιστεύει πως θα κατορθώσει να φέρει τα πάνω κάτω στη νέα του πατρίδα. Θεωρεί πως μπορεί να δημιουργήσει έναν επίγειο παράδεισο με όλους τους ανθρώπους ευτυχισμένους και οικονομικά ανεξάρτητους.

Όμως, οι συγκυρίες της ζωής και τα αλλότρια συμφέροντα δεν φέρουν πάντοτε τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Παρ'όλο που βρίσκεται στο απόγειο της δόξας του, αναπολεί κάποιες όμορφες και αξέχαστες στιγμές ,που έζησε στη χώρα του και χαμογελάει θλιμμένα.

Ο συγγραφέας στο  ιδιόμορφο μυθιστόρημά του αναδεικνύει τη διαφορά του είναι από το φαίνεσθαι και χαρίζει στον αναγνώστη την ομορφιά ενός ευανάγνωστου βιβλίου.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η νήσος Άγιος κείται εις τον Ατλαντικόν Ωκεανόν, εις τα ανοικτά της ανατολικής ακτής των ΗΠΑ. Ανακαλύφθηκε από τον Χριστόφορο Κολόμβο –κατά το πρώτο του ταξίδι, τον Οκτώβριο του 1492– και προσηρτήθη στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1801, υπό το όνομα Άγιος Πατρίκιος (Saint Patrick). Το 1864, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης διά την συμμετοχήν τάγματος Μανιατών εκ Γυθείου εις τον Αμερικανικόν Εμφύλιον Πόλεμον, ο πρόεδρος Αβραάμ Λίνκολν εδώρησε τη νήσον εις την Ελλάδα, η οποία την μετονόμασε σε “Άγιος ο Θεός”, επί το συντομότερον “Άγιος”. Αύτη υπήρξε η πρώτη και μόνη υπερποντία κτήσις μας, την οποίαν –παρά την απόστασιν– η Εκκλησία, ο Βασιλεύς και ο λαός ανέκαθεν περιέβαλλον με στοργή και με φροντίδα. Πληθυσμός (απογραφή 1958): 41.812 κάτοικοι. Πρωτεύουσα: Τριχερούσα. Πρώτος κυβερνήτης του Αγίου διετέλεσεν ο εγγονός του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, στρατηγός Θεόδωρος Φαλέζ Κολοκοτρώνης…

Το 1982, ο Μάρκος Σιμώτας –τριαντάρης δικηγόρος, πότης και γυναικάς αλλά και γιος εκτελεσθέντος ήρωα της Εθνικής Αντίστασης– τοποθετείται με απόφαση του Ανδρέα Παπανδρέου Κυβερνήτης στον Άγιο. Πηγαίνει στην αποικία με μοναδική του φιλοδοξία να περάσει τρία ξένοιαστα χρόνια. Σταδιακά ωστόσο δένεται με τον τόπο και με τους κατοίκους του, ερωτεύεται και στο τέλος ταυτίζει τη μοίρα του με το μοίρα του Αγίου. Τριάντα χρόνια αργότερα, ο γιος του ιχνηλατεί την πορεία του, προσπαθώντας να μπει στη θέση του και να διαλευκάνει το μυστήριο ενός χαμένου παιδιού.

«…Η ιστορία μου δεν είναι μια ερωτική ιστορία, ένα ρομάντζο με αποτρόπαιη κατάληξη. Όπως δεν είναι και η ιλαροτραγωδία ενός ανθρώπου που “την ψωνίζει” σταδιακά με την εξουσία και με το πεπρωμένο του. Όχι. Ο νους μου ούτε θόλωσε ούτε και ψήλωσε ποτέ υπέρ το δέον. Παρέμεινα έως τη στερνή μου ώρα στο νησί του Αγίου κύριος του εαυτού μου, πρώτος υπεύθυνος για όσα μου και τους συνέβησαν… “Τότε τι είναι η ιστορία σου;” θα ρωτήσεις δικαίως. Εσύ μόνο θα αποφανθείς, φίλε αναγνώστη, αφού φτάσεις στο τέλος της. Εσύ θα εκδόσεις την οριστική ετυμηγορία…»

Ο Άγιος αποτελεί μία παράλληλη Ελλάδα, μια μικρογραφία της «μητέρας πατρίδας», που την παραμορφώνει αλλά και την φωτίζει λοξά. Από τις σελίδες του βιβλίου παρελαύνουν ιστορικά πρόσωπα –σαν τον Μανώλη Χιώτη– σε εντελώς απροσδόκητους ρόλους.

Στο βάθος όμως, ο Χ.Α. Χωμενίδης διηγείται τη σπαρακτική περιπέτεια ενός ανθρώπου που πίστεψε ότι μπορεί να φέρει τον κόσμο στα μέτρα του.

«Όσο για κείνη την ιστορία υπάρχουν πολλές εκδοχές. Η καλύτερη όμως είναι πάντα αυτή που κλαις» όπως λέει και ο Τάσος Λειβαδίτης.