Ο κήπος των μικρών θεών έχει μια γλυκιά μελαγχολία και μια αίσθηση μυστηρίου. Είναι ένας τόπος όπου κατοικούν μικρές ψυχές με μεγάλες δυνάμεις. Ένας κόσμος όπου οι άνθρωποι δημιουργούν, αγαπούν, πληγώνονται και ξαναγεννιούνται. Αυτό εισέπραξα διαβάζοντας το συγκεκριμένο πόνημα της κυρίας Βόικου. Ο εσωτερικός κόσμος των ηρώων είναι ένας χώρος γεμάτος αναμνήσεις και συναισθήματα. Η πορεία των πρωταγωνιστών στις ζωές τους και πως αλλάζει με τα χρόνια μέσα σε μία περιπλάνηση κατά την εποχή του Α. Παγκοσμίου Πολέμου κυρίως στην Θεσσαλονίκη. Θεωρώ ότι διδάσκεσαι λίγο να παρατηρείς καλύτερα τον άνθρωπο( έχοντας μία εικόνα είτε του Νταβίντ, είτε του Τζέκου, είτε της γριάς πατρόνας) στο σπίτι, στον δρόμο, στη δουλειά αλλά και στον καθρέφτη σου.
ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Οκτώβριος του 1915, Σαλονίκη.
Όταν η Ραχήλ το σκάει από το σπίτι της για να φωτογραφίσει τα γαλλικά πλοία που αγκυροβολούν στο λιμάνι, δε φαντάζεται πως η πόλη της σύντομα θα μεταμορφωθεί σε ένα πολύβουο ανθρώπινο μελίσσι. Όταν ο Στεφάν αποβιβάζεται σε αυτή την εξωτική πόλη της Ανατολής, δεν υποψιάζεται την απελπισία που θα ζήσει στο Ζέιτενλικ, το στρατόπεδο όπου «θερίζουν» η ελονοσία και ο τύφος. Κι ας λένε πώς στο Μακεδονικό Μέτωπο ο πόλεμος μοιάζει με γιορτήΕνώ ο φακός της Ραχήλ αιχμαλωτίζει τα μύχια μυστικά των πελατών της, το επιδέξιο χέρι του Στεφάν ράβει κι επουλώνει τις ανθρώπινες πληγές. Σίγουρος για την ομορφιά του, την εξαργυρώνει αβίαστα στα καφέ σαντάν της πόλης.Ένας τραυματισμός, ωστόσο, τον καταδικάζει σε μια ζωή γεμάτη απομόνωση και θλίψη. Ώσπου, χάρη στον φίλο του τον Αντρέ, θα ανακαλύψει μία ομάδα ανθρώπων, «μικρών θεών», που υπόσχεται μια νέα ζωή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου