O Άγγελος Τερζάκης ήταν Έλληνας λογοτέχνης της λεγόμενης γενιάς του 30, ο οποίος έγραψε διηγήματα, μυθιστορήματα, θεατρικά έργα και δοκίμια. Γεννήθηκε στο Ναύπλιο στις 16 Φεβρουαρίου του 1907, σε μια μεγαλοαστική οικογένεια, ο πατέρας του ήταν ο δήμαρχος της πόλης και το 1915 εξελέγη βουλευτής με το κόμμα των φιλελευθέρων οπότε πήρε την οικογένεια του και πήγαν στην Αθήνα. Ο Άγγελος σπούδασε νομικά και εργάστηκε για 2 χρόνια ως δικηγόρος όμως η αγάπη του για την λογοτεχνία τον έσπρωξε να αφήσει την δικηγορία και να αφιερωθεί στην συγγραφή. Πρώτη του εμφάνιση στα γράμματα έγινε το 1925 με την συλλογή διηγημάτων «Ο ξεχασμένος» ενώ στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 1936 με το έργο του «Αυτοκράτωρ Μιχαήλ» το οποίο ανέβηκε στο Εθνικό . Το 1937 έγινε γραμματέας του Εθνικού Θεάτρου. Το 1941 πήρε μέρος στον Ελληνοιταλικό πόλεμο και αργότερα κατέγραψε τις εμπειρίες του τόσο σε διηγήματα όσο και στην νουβέλα του «Απρίλης» Το 1964 συνέγραψε για λογαριασμό του Γενικού Επιτελείου Στρατού το χρονικό του πολέμου με τίτλο «Ελληνική Εποποιία 1940-41». Μετά τον πόλεμο ξεκίνησε να αρθρογραφεί για το Βήμα ενώ επίσης υπήρξε διευθυντής του περιοδικού Εποχές. Το 1969 τιμήθηκε με το Αριστείο Γραμμάτων της Ακαδημίας Αθηνών και το 1974 έγινε Ακαδημαϊκός.
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ
ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ ΣΤΟ BLOG ΜΟΥ!
Αυτό το blog δημιουργήθηκε με στόχο την ενημέρωση πάνω σε θέματα που αφορούν την τέχνη και την λογοτεχνία.Δηλ. Απόψεις μου λογοτεχνικών βιβλίων που έχω διαβάσει,Εκδηλώσεις διαφόρων πολιτιστικών γεγονότων (κυρίως για Θεσσαλονίκη) και διάφορα άλλα συναφή και γραμμένα με ένα τρόπο απλό και κατανοητό στο ευρύ κοινό.
Εύχομαι εδώ να βρείτε αυτό που σας ενδιαφέρει και ελπίζω να γίνουμε ευχάριστη παρέα.
Σας ευχαριστώ για την επίσκεψή σας.
Καλή ανάγνωση σε όλους.
Τετάρτη 1 Μαρτίου 2017
Τρίτη 28 Φεβρουαρίου 2017
Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2017
ΚΡΑΤΗΣΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ - ΓΙΟΛΑ ΔΑΜΙΑΝΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΩΚΕΑΝΙΔΑ
Ένα από τα καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία που έχω διαβάσει.Είναι από τα βιβλία που δεν θέλεις να αφήσεις,συγκινητικό με πολλά μηνύματα δύναμης,αισιοδοξίας κ.α.Συγχαρητήρια στην συγγραφέα.
ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Λένε πως η απόσταση της ευτυχίας από τη δυστυχία είναι μονάχα μια σπίθα φωτός. Μια διάφανη κλωστή που διαχωρίζει τη μια έννοια από την άλλη... Ένα βήμα μπρος ή πίσω. Και δεν χρειάζεται παρά μονάχα ένα στραβοπάτημα για ν' ανατρέψει το ένα τ' άλλο.
Η Αφροδίτη, δοσμένη βαθιά στo μεγάλο της έρωτα για τον Ίκαρο, βίωνε την απέραντη ευτυχία σαν κάτι αιώνιο κι άφθαρτο. Δεν υποπτεύθηκε ούτε στιγμή πως ένα ολίσθημα ήταν αρκετό να κατεδαφίσει το οικοδόμημα αυτής της ευτυχίας και να την παρασύρει σ' έναν καταστροφικό τυφώνα που θα σάρωνε τα πάντα στη ζωή της. Πλούτη, ευτυχία, γαλήνη, παιδί θα χαθούν και μια αρρώστια θ' αλλάξει ριζικά τη ζωή της. Παρ' όλ' αυτά, μια δύναμη μέσα της τη βοηθάει ν' αντισταθεί και να κρατηθεί απ' το όνειρό της. Γιατί υπάρχουν πολλά μονοπάτια που οδηγούν στην ευτυχία!
ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Λένε πως η απόσταση της ευτυχίας από τη δυστυχία είναι μονάχα μια σπίθα φωτός. Μια διάφανη κλωστή που διαχωρίζει τη μια έννοια από την άλλη... Ένα βήμα μπρος ή πίσω. Και δεν χρειάζεται παρά μονάχα ένα στραβοπάτημα για ν' ανατρέψει το ένα τ' άλλο.
Η Αφροδίτη, δοσμένη βαθιά στo μεγάλο της έρωτα για τον Ίκαρο, βίωνε την απέραντη ευτυχία σαν κάτι αιώνιο κι άφθαρτο. Δεν υποπτεύθηκε ούτε στιγμή πως ένα ολίσθημα ήταν αρκετό να κατεδαφίσει το οικοδόμημα αυτής της ευτυχίας και να την παρασύρει σ' έναν καταστροφικό τυφώνα που θα σάρωνε τα πάντα στη ζωή της. Πλούτη, ευτυχία, γαλήνη, παιδί θα χαθούν και μια αρρώστια θ' αλλάξει ριζικά τη ζωή της. Παρ' όλ' αυτά, μια δύναμη μέσα της τη βοηθάει ν' αντισταθεί και να κρατηθεί απ' το όνειρό της. Γιατί υπάρχουν πολλά μονοπάτια που οδηγούν στην ευτυχία!
Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου 2017
Ο άνθρωπος που ξέρει τη Θεσσαλονίκη σαν την παλάμη του χεριού του
Tο μέρος που διασχίζουμε καθώς μιλάμε είναι αρκετά υποβαθμισμένο, παρά τις αναπλάσεις που έλαβαν χώρα γύρω από την Εκκλησία των Αγίων Αποστόλων, το Παλιό Μοναστήρι, και φθάνουν μέχρι την Εγνατία Οδό, η οποία ήταν γνωστή ως maximus decumanus, η κύρια οδός της Θεσσαλονίκης καθώς Τσιμισκή δεν υπήρχε. Περπατάμε στο δυτικό κομμάτι της πόλης μας, η οποία διαθέτει ένα τραπέζιο σχήμα ήδη από τους μεσαιωνικούς και ρωμαϊκούς χρόνους.
Έτσι ξεκίνησε η βόλτα μας με τον ξεναγό Κωνσταντίνο Σφήκα. Έναν άνθρωπο μαγεμένο από την ομορφιά αλλά και από τις δυσκολίες του επαγγέλματός του που δεν σταματάει ούτε στιγμή να ανακαλύπτει ή να επανασυστήνει μέρη της πόλης με κρυμμένα μυστικά και αδιάσειστες αποδείξεις μιας ανυπέρβλητης ιστορίας. Τον συναντήσαμε μπροστά στο Ναό των Αγίων Αποστόλων, ένα από τα πιο σημαντικά μνημεία της Βυζαντινής Θεσσαλονίκης, κοντά στα Βορειοδυτικά Βυζαντινά Τείχη και τον ακολουθήσαμε σε ταξίδια ιστορίας, μνήμης και κουλτούρας.
Έτσι ξεκίνησε η βόλτα μας με τον ξεναγό Κωνσταντίνο Σφήκα. Έναν άνθρωπο μαγεμένο από την ομορφιά αλλά και από τις δυσκολίες του επαγγέλματός του που δεν σταματάει ούτε στιγμή να ανακαλύπτει ή να επανασυστήνει μέρη της πόλης με κρυμμένα μυστικά και αδιάσειστες αποδείξεις μιας ανυπέρβλητης ιστορίας. Τον συναντήσαμε μπροστά στο Ναό των Αγίων Αποστόλων, ένα από τα πιο σημαντικά μνημεία της Βυζαντινής Θεσσαλονίκης, κοντά στα Βορειοδυτικά Βυζαντινά Τείχη και τον ακολουθήσαμε σε ταξίδια ιστορίας, μνήμης και κουλτούρας.
Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου 2017
ΤΟ ΣΟΦΟ ΠΑΙΔΙ - ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΣΤΙΑ
Ένα λογοτεχνικό βιβλίο για απαιτητικούς και προσεκτικούς αναγνώστες χωρίς δομή,αλλά με μία γραφή αριστουργηματική με εξαιρετικό ύφος και πολύ καυστικό χιούμορ.Μία αφηγηματική πλοκή,αλλόκοτη,περίεργη με εξωπραγματικά γεγονότα σε σημείο παραλογισμού με κεντρικό ήρωα ένα αγόρι σε μικρή ηλικία που αφηγείται τις πνευματικές και εγωκεντρικές του ανησυχίες.
Για να είμαι ειλικρινής δυσκολεύτηκα στην κατανόησή του έχοντας βέβαια ακόμη κάποια κενά και ερωτηματικά.Πάντως ο συγγραφέας,πηδώντας από το ένα θέμα στο άλλο,δείχνει να έχει πολύ φαντασία ένα είδος παραμυθά όπως οι παππούδες μας που μας διηγούνταν τις ιστορίες τους.
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
«Tο ότι αυτό το βιβλίο διαβάζεται απνευστί, το είπα ήδη. Tο ότι ο ισόρροπος, ακριβολόγος, λεξιλογικά πλουσιότατος και επιμελημένος στην απλότητά του λόγος, η χρήση μιας ελληνικής λαλιάς που είναι ταυτόχρονα λογία και λαλουμένη (τι άθλος κι αυτό!) και το ότι το διαρκές αυτοσχόλιο του αφηγουμένου ούτε μια στιγμή δεν διακόπτει τη ροή της αφήγησης, είναι ένα άλλο αποδεικτικό στοιχείο της θείας δωρεάς που φυσομανάει μέσα σε τούτον τον συγγραφέα.» (Θ.Δ. Φραγκόπουλος).
Για να είμαι ειλικρινής δυσκολεύτηκα στην κατανόησή του έχοντας βέβαια ακόμη κάποια κενά και ερωτηματικά.Πάντως ο συγγραφέας,πηδώντας από το ένα θέμα στο άλλο,δείχνει να έχει πολύ φαντασία ένα είδος παραμυθά όπως οι παππούδες μας που μας διηγούνταν τις ιστορίες τους.
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
«Tο ότι αυτό το βιβλίο διαβάζεται απνευστί, το είπα ήδη. Tο ότι ο ισόρροπος, ακριβολόγος, λεξιλογικά πλουσιότατος και επιμελημένος στην απλότητά του λόγος, η χρήση μιας ελληνικής λαλιάς που είναι ταυτόχρονα λογία και λαλουμένη (τι άθλος κι αυτό!) και το ότι το διαρκές αυτοσχόλιο του αφηγουμένου ούτε μια στιγμή δεν διακόπτει τη ροή της αφήγησης, είναι ένα άλλο αποδεικτικό στοιχείο της θείας δωρεάς που φυσομανάει μέσα σε τούτον τον συγγραφέα.» (Θ.Δ. Φραγκόπουλος).
Τρίτη 21 Φεβρουαρίου 2017
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)





