ΠΡΩΤΗ ΚΡΑΥΓΗ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ (ΣΠΙΘΑ) - ΑΛΜΠΕΡΤΟ ΕΣΚΕΝΑΖΥ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΟΝΟΠΑΤΙ

Το πρώτο βιβλίο της πενταλογίας  με τον  τίτλο Η ΚΡΑΥΓΗ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ.Ένα σαγηνευτικό οδοιπορικό της πολιτισμικής Θεσσαλονίκης μεταξύ 1908-1912 όπου εκτυλλίσεται η πλοκή.Ένα ταξίδι με Ιστορική διαδρομή όπου κυριαρχούσαν οι προσμίξεις λαών και η ομαλή συμβίωσή τους.Ενδιαφέρουσα η ιστορία όπου εμπλέκονται και πραγματικά πρόσωπα μέσα στην πλοκή και που γίνεται ένα πάντρεμα αληθινών γεγονότων με την μυθοπλασία.Πολυάριθμες κοινότητες λοιπόν με διαφορετικότητα θρησκευτική και εθνική και σαφώς (ίσως λόγω συγγραφέα)υπερισχύει η Εβραική.Και τον κύριο ρόλο σε αυτό το πρώτο βιβλίο και του μυθιστορήματος το έχει η Νόνα και η οποία κινεί τα νήματα όχι μόνο της οικογένειας της αλλά και των γύρω της.Μία σοφή γυναίκα όπου όλοι την σέβονται και την συμβουλεύονται.Κατά την ανάγνωση εκτός από την πορεία  και την ζωή της εβραικής οικογένειας,συναντούμε και άλλα πρόσωπα με την δική τους ζωή και που κάποια συγκλίνουν και με την οικογένεια της Νόνας.Αναφέρονται οι βαλκανικοί πόλεμοι,η επανάσταση των Νεότουρκων,οι απεργίες των εργατών με πρωτοστάτη τον Μπεναρόγια,η δράση και η μυθοπλασία του Κεμάλ Ατατούρκ πριν φύγει από Θεσσαλονίκη,τα Κιμπούς,η απελεύθερωση της Θεσσαλονίκης ,τα πορνεία,οι μπεχλιβάνηδες  και άλλα ενδιαφέροντα.Διαβάζεται γρήγορα και εύκολα με μία απλή γραφή.Προσωπικά ενώ μου άρεσε σαν υπόθεση και από ιστορικά γεγονότα αλλά και από θέμα  πλοκής,δεν με κάλυψε η γραφή και σε πολλά σημεία η δομή του.Και ίσως γι’αυτό δεν μου έβγαλε τα συναισθήματα που περίμενα.Παρ’όλα αυτά σας το προτείνω  να το διαβάσετε,γιατί όντως είναι ένα όμορφο μυθιστόρημα(και γι'αυτό του βάζω 4*) και να βγάλετε και εσείς  τα δικά σας συμπεράσματα.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ - ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΔΑΝΔΟΛΟΣ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ - ΝΟΥΛΗ ΤΣΑΓΚΑΡΑΚΗ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΝΟΗ

ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ - ΠΑΥΛΟΣ ΜΑΤΕΣΙΣ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

Πρωτοστατεί   το  χιούμορ στην  πλοκή ,η οποία  τρέχει  γρήγορα με μία ζωντανή και καθομιλουμένη γλώσσα και με αστεία γεγονότα   που αν  πλάσεις  στο  νου σου τις εικόνες θα νομίζεις ότι παρακολουθείς  μία  ελληνική ταινία σε μία γειτονιά της Αθήνας την δεκαετία του 80 όπου ο ένας ενδιαφερόταν για τον άλλον μαζί με όλα τα γεγονότα πότε χαρούμενα,πότε τραγικά,πότε αστεία.Το διαβάζεις και το απολαμβάνεις πραγματικά,γελώντας (είχα καιρό να γελάσω με βιβλίο ,βιβλίο όμως όμορφα γραμμένο)αφήνοντας στην άκρη τα καθημερινά προβλήματα για λίγο.Και αναρωτιέμαι πως τόσο καιρό δεν είχα πιάσει στα χέρια μου κάποιο βιβλίο του κ. Μάτεση.Κοινωνικό λοιπόν το βιβλίο έχοντας βέβαια και το αίσθημα,αλλά και την  σάτιρά του με την δυνατότητα λόγου του συγγραφέα,τις διαφορετικές γραφές της ίδιας λέξης ,ασυνήθιστες γλωσσικές εκφράσεις αλλά και χρήση ξένων λέξεων.Στην ουσία ένα γλωσσικό παιχνίδι του κυρίου Μάτεσι.Οι χαρακτήρες έχουν ο καθένας την μοναδικότητα του αν και δεν είναι ιδιαίτεροι,κοινοί και συμβατικοί  θα έλεγα και που όλοι γνωρίζουν τα πάντα για τον άλλον συμπάσχοντας μαζί του ,πράγμα που δεν συμβαίνει στις ημέρες μας,γιατί δεν υπάρχουν οι γειτονιές αλλά και γιατί έχουμε αλλάξει σαν άτομα.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Πολλοί κάτοικοι αυτού εδώ του βιβλίου επιχείρησαν παλαιότερα έξοδο πρός το Κοινό, με μια τηλεοπτική σειρά, την οποία ευτυχώς, έπνιξαν στο λίκνο της διάφορες λερναίες ύδρες.

Τώρα, ενισχυμένοι, πιο πολλοί και χαρούμενοι, σχηματίζουν συμμορία και της δίνουν για όνομα μια ευχή (ή διαπίστωση): Πάντα καλά. Όλοι τους άοπλοι: χωρίς παιδεία, γοητεία, φιλοσοφία, κάλλος, όνομα, γνωριμίες, χωρίς άγκυρες. Όμως θέλουν, και ξέρουν, να ζήσουν. Κατέχουν το ευ ζην.

Με τα έργα του "Η μητέρα του σκύλου", "Ύλη δάσους", "Ό παλαιός των ημερών", "Πρός Ελευσίνα", "Η βουή", ο συνένοχος και συγγραφέας τους είχε οδηγήσει, μέσα από δρόμους επίσημα σκοτεινούς, απειλητικούς, μαγικούς και αιχμηρούς, τους ήρωές του, που, εδώ, έχοντας προσλάβει για κομπάρσους τους παλαιότερους πρωταγωνιστές της πορείας αυτής, βγήκαν στον ήλιο και μας υποδέχονται με μια προσταγή-παρότρυνση: Ζήστε, παιδιά!

ΚΙ ΑΝ ΕΓΩ ΧΑΘΩ - ADAM HASLETT - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Θα το χαρακτήριζα ένα ανάγνωσμα ψυχικής σύνθεσης με μία πολυπρόσωπη αφήγηση από πρόσωπα που απαρτίζουν μία οικογένεια με εναλλασσόμενες απόψεις και ο αγώνας όλων για τα άτομα που έχουν την ψυχική ασθένεια.Δύσκολο βιβλίο από άποψη κατανόησης και ίσως κουραστικό για ορισμένους και ειδικά σε αναγνώστες που ίσως δεν έχουν βιώσει στο κοντινό τους περιβάλλον άτομα με ψυχικές διαταραχές  και την δυσκολία προσέγγισής τους αλλά και να τα κατανοήσουν και η εξέλιξη της ιστορίας λίγο αργή και με τα ιδιαίτερα κεφάλαια που η σύνδεσή τους είναι λίγο δυσκολονόητη από πλευράς του ότι η ροή της ιστορίας συνεχίζεται με αυτές τις εναλλαγές των προσώπων αφήγησης των κεφαλαίων.Μία πορεία και καταγραφή της ζωής τους έχοντας πάντα δίπλα και μπροστά τους την προστασία και την έγνοια για τον ασθενή συγγενή τους.Νομίζω πάντως ότι ο συγγραφέας απέδωσε αρκετά καλά τον εσωτερικό ψυχισμό του άρρωστου ή τουλάχιστον το πρσπάθησε διαχειρίζοντας τον με εκτίμηση και όχι μόνο αυτόν ,αλλά και τους γύρω του.Δυστυχώς η ψυχική αθένεια είναι η μάστιγγα της εποχής μας επιφέροντας πολλαπλά συναισθήματα ως προς την διαχείριση της, πολλές διακυμάνσεις,ανησυχίες,σκέψεις,αισθήματα ενοχής,ευθύνης,αντιδράσεις εκατέρωθεν και φυσικά μία δύσκολη ισορροπία μεταξύ τους.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

ΕΚΠΤΩΤΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ - ΝΙΚΟΛ-ΑΝΝΑ ΜΑΝΙΑΤΗ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Με το που έκλεισα και την τελευταία σελίδα του βιβλίου,το βλέμμα μου για λίγα λεπτά προσηλώθηκε στο κενό.Αναρωτιέμαι τις ανεξίτηλες ψυχικές πληγές που μπορούν να κουβαλούν άτομα που διαταράχθηκαν και τραυματίστηκαν κατά την παιδική ηλικία και εαν τελικά κατορθώνουν να τις αποβάλλουν.
Και αυτή την φορά η κυρία Μανιάτη ασχολήθηκε μ'ένα άλλο διαφορετικό-κοινωνικό θέμα.Επίπονο και ψυχικά κουραστικό που αφ'ενός θέλεις να το ολοκληρώσεις άμεσα αφ'ετέρου ,όμως,αισθάνεσαι ότι και εσύ ο ίδιος έχεις νοσήσει.
Σίγουρα ο τρόπος προσέγγισης της συγγραφέως είναι αποτέλεσμα μεγάλης έρευνας και θεωρώ μετά το πέρας της γραφής θα ένιωσε καταπόνηση.Ρεαλιστικές περιγραφικές εικόνες συμπεριφορών,καταστάσεων βάζοντας τον αναγνώστη σε πολλές σκέψεις και προβληματισμούς και με ανάμεικτα συναισθήματα.
Πάντως το βιβλίο ρέει γρήγορα με την γνωστή,καλογραμμένη και στρωτή γραφή της συγγραφέως.Έχω βέβαια και τις ενστάσεις μου σε ορισμένα σημεία σχετικά με την συμπεριφορά της Σοφίας,οικογένειας,αλλά αυτό είναι υποκειμενικό και μπορεί να το βλέπω και λάθος

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Είδε την πόρτα να ανοίγει και ο πανικός την τύλιξε. Η καρδούλα της άρχισε να χτυπά με γοργό ρυθμό και ο κόμπος στον λαιμό έγινε κουβάρι που την έπνιξε. Ήθελε να ξεφωνίσει, να τρέξει… μα έμεινε παγωμένη στη θέση της μέχρι που ένα λευκό χέρι απλώθηκε και άδραξε τον μικρό καρπό της. Έκλεισε σφιχτά τα μάτια και περίμενε…


Η Σοφία μεγάλωνε σε ένα περιβάλλον πλημμυρισμένο από τη λατρεία του πατέρα και των παππούδων της, μα την αγάπη από το άτομο που κάθε παιδί αποζητά δεν την εισέπραξε ποτέ. Η απελπισμένη ανάγκη γι’ αυτή την αγάπη την έσπρωξε σε απεγνωσμένες και επικίνδυνες ενέργειες για την ίδια, φρικαλέες γι’ αυτούς που την λάτρευαν. Μέχρι που ήρθε αντιμέτωπη με τον θάνατο, μα και με τον άνθρωπο που μια ζωή λαχταρούσε την αποδοχή στην καρδιά του. Και καταπρόσωπο με την Αλήθεια!


Υπάρχουν άραγε περιθώρια να ανατρέψει τα λάθη και να βαδίσει σε καινούργια μονοπάτια ευτυχίας;