Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ

 Λοιπόν  πολλά έχουν γραφεί για την συγκεκριμένη ταινία του κ. Σμαραγδή.Άς γράψω και εγώ την δική μου άποψη.Ο Καποδίστριας είναι μια ταινία που σέβεται την ιστορία αλλά δεν την ερμηνεύει κινηματογραφικά.Περιορίζεται σε έναν διδακτικό ύφος χάνοντας την συγκυρία να αναδείξει τον Καποδίστρια ως δραματική,σύνθετη και έντονη ανθρώπινη μορφή.Ο Ιωάννης Καποδίστριας παρουσιάζεται σχεδόν άψογος στερημένος από εσωτερικές αντιφάσεις και ανθρώπινες αδυναμίες.Αυτή η μονομερής παρουσιάση  αναιρεί  τη δραματική ένταση και αφαιρεί από τον θεατή τη δυνατότητα αληθινής ταύτισης.Στοιχειώδες βέβαια προτέρημα της ταινίας  είναι η σοβαρότητα με την οποία πραγματεύεται το ιστορικό υλικό και σεβασμός προς το πρόσωπό του.Οι ερμηνείες κινούνται σε  καλό επίπεδο (όχι όλοι).Όσοι θεατές αναζητούν μία διερεύνηση πάνω στην γέννηση του Ελληνικού κράτους να την δουν.Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν να την δουν όλοι ώστε να βγάλει ο καθένας την δική του γνώμη.

ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΤΩΝ ΝΕΦΩΝ - ΕΥΓΕΝΙΑ ΦΑΚΙΝΟΥ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

Το βιβλίο συνδυάζει πεζογραφία,μύθο και πολιτισμικές αναφορές.Ταξιδιάρικο με διάφορα μηνύματα για την ζωή παρ'όλο που η αφήγηση μπορεί να επαναλαμβάνεται λίγο εξ'αιτίας των πολλών στοιχείων και κινείται ανάμεσα στο παραμύθι,τον μύθο και την ιστορική καταγραφή.Η συγγραφέας χρησιμοποιεί ποιητικό λόγο με έντονες εικόνες και η δομή του βιβλίου κατά την διαδρομή του τρένου αναλόγως της στάσης είναι ένα μικρό αφήγημα.Αυτό απαιτεί από τον αναγνώστη συγκέντρωση μεγάλη.Το τρένο συμβολίζει την πορεία του Κανένα προς την ωρίμανση(προσπαθώντας να αναπτύσσει την ταυτότητά του μέσα από το ταξίδι και την αναζήτηση του πατέρα του) καθώς και ένας χώρος που συνδυάζει ιστορία,μνήμη και φαντασία.Πλούσια γλώσσα.Εν κατακλείδι είναι ένα απαιτητικό έργο που αναδύει σκέψεις και συμβολισμούς κατά την αίσθηση του ταξιδιού.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Λένε πως είναι ένα τρένο-φάντασμα, που, αφού φύγει από το σταθμό, βγαίνει από τις ράγες του, χώνεται στα νέφη και χάνεται. Ότι ταξιδεύει ακυβέρνητο και πως όταν φτάσει στο τέρμα του, που είναι και το τέλος του κόσμου, οι επιβάτες έχουν χάσει τα νιάτα τους. Ο Κανένας όμως, αν και ήταν μόνο δέκα χρονών, δεν τα πίστευε αυτά και ανέβηκε στο τρένο με τη μικρή Ρεβέκκα, αναζητώντας τον άγνωστο πατέρα του. Στο τρένο των νεφών θα συναντήσει χρυσοθήρες και Ινδιάνους που λένε θαυμαστές ιστορίες, βασιλιάδες και κονκισταδόρες, την Εβίτα Περόν και τον Ωνάση, δωσίλογους κι εγκληματίες πολέμου, τον στρατηγό Μπολίβαρ και τον Τσε Γκεβάρα, αλλά και τον ποιητή που γεννήθηκε σ' εφτά πόλεις. Μια οδύσσεια του Κανένα ή του Καθένα. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ) Η Φακίνου συνομιλεί σε ολόκληρη την αφήγηση με συγγραφείς της Λατινικής Αμερικής -τον Σεπούλβεδα, τον Ρούλφο, τον Φουέντες, τον Λιόσα, τον Μάρκες, την Αλιέντε, τον Μπόρχες και άλλους-, αποσπάσματα από το έργο των οποίων παραθέτει στο δικό της κείμενο. Σε μια λογοτεχνική πρόταση με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, συνενώνει την ελληνική με την λατινοαμερικάνικη γραφή και ταυτόχρονα καταθέτει μια δική της εκδοχή για το αρχετυπικό ταξίδι του ήρωα, για την αέναη προσπάθεια του ατόμου για εξατομίκευση. (ΜΑΡΙΑ ΣΟΥΜΠΕΡΤ, Η ΑΥΓΗ, 21/2/2012)

ΑΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ ΜΕΝΕΙ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΚΘΒΕ ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Ωραίο ensemlble,δυνατή μουσική αλλά η παράστασταση δεν ξέρει πότε να πέσει η  αυλαία.Βασικό πρόβλημα της παράστασης είναι η υπερβολική διάρκεια και η επαναληπτικότητα.Πολλές σκηνές λειτουργούν περισσότερο ως ατμοσφαιρικά σημεία παρά ως σημεία εξέλιξης της πλοκής και άλλες ξεκινούν υποσχόμενες,αλλά δεν οδηγούν πουθενά δραματουργικά. Το αποτέλεσμα είναι ότι,μετά από κάποιο σημείο η παράσταση αρχίζει να χάνει ένταση,χωρίς όμως να χάνει εντελώς το ενδιαφέρον.Ξεχωρίζουν οι στιγμές όπου οι ηθοποιοί αφήνουν το εξωτερικό παίξιμο της νύχτας ικαι περνούν σε πιο εσωτερικές,σιωπηλές παύσεις.Παρ’όλα αυτά είναι μία τίμια,καλοδουλεμένη  μεγάλη παραγωγή.Δεν είναι παράσταση που φεύγεις συγκλονισμένος,αλλά είναι από αυτές που σε ακολουθούν για λίγο,σαν τραγούδι που δεν έπαιξε ποτέ ολόκληρο.Μία παράσταση που μοιάζει να λέει  από νωρίς ό,τι έχει να πει και μετά απλώς το ξαναλέει πο δυνατά. 

ΤΥΡΚΟΥΑΖ - ΡΕΝΑ ΖΑΙΡΗ- ΡΩΣΣΗ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

 Ένα αισθηματικό μυθιστόρημα με κοινωνικές και ψυχολογικές προεκτάσεις.Διαβάζεται πολύ εύκολα αν και νομίζω ότι τόσες σελίδες δεν ήταν απαραίτητο.Για μένα δεν ήταν καν συγκλονιστικό και επομένως ούτε γοητευτικό.Δεν με καθήλωσε αφού δεν βρήκα την ένταση και την δραματικότητα που θα έπρεπε.Φυσικά θα  υπάρχουν αναγνώστες που θα το βρουν αξιόλογο.Σε γενικές γραμμές είναι ένα ανάγνωσμα που εστιάζει στις ανθρώπινες σχέσεις και πως το παρελθόν επηρεάζει τις επιλογές του παρόντος.Μία αφήγηση που κινείται στο παρόν και το παρελθόν όπου οι χαρακτήρες αντιμετωπίζουν τις αλήθειες και οι αποφάσεις τους  να  αφήσουν πίσω τους ό,τι τους πληγώνει.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Υπάρχει το άσπρο. Υπάρχει το μαύρο. Κι ανάμεσά τους το τιρκουάζ. Το δαχτυλίδι που είχε επιλέξει ο Στέφανος να χαρίσει και στις τρεις αδελφές. Στη δύστροπη Ερατώ, στη δυναμική Κλέλια, στην ντελικάτη Μάιρα, τα κορίτσια του. Είχε τον τρόπο του με τις γυναίκες ο Στέφανος. Τις έκανε να νιώθουν όμορφα, να αισθάνονται μοναδικές.

Τη μία την παντρεύτηκε.

Την άλλη την ερωτεύτηκε.

Την τρίτη τη βίασε.

ΑΓΡΙΟ ΒΕΛΟΥΔΟ- ΜΑΡΙΑ ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΗ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

 

Μία συλλογή διηγημάτων που συνδυάζει  στοργή με ακαμψία συνάμα,αλλά και άφοβο με αγνό  δίνοντας βαθιά συναισθήματα έρωτος,πάθους,εκδίκησης κ.ά.Επικεντρώνονται στην εσωτερική πάλη των ανθρώπων που είναι γεμάτη αντιφάσεις και πάθη.

Η γραφή της συγγραφέως είναι ποιητική αφήγηση που διαβάζεται μεν εύκολα αλλά γεννούν πολλές σκέψεις.

Κεντρική πλοκή βέβαια δεν υπάρχει αλλά αφήνει μια βαθιά εντύπωση κατά το πλείστο στενόχωρη.Δεν είναι για αναγνώστες που θέλουν μια χαλαρωτική  και ευχάριστη πλοκή.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Άγριο βελούδο είναι το αγκάλιασμα της τρυφερότητας με τη σκληρότητα. Η συνύπαρξη του απαλού με το τραχύ του τολμηρού με το αθώο. Είναι η δίψα της ψυχής να ζήσει μέσα στο σώμα αλλά και πέρα από αυτό. Η ιεροτελεστία του εγκλήματος. Είναι ο έρωτας, η τρέλα και η εκδίκηση. Η μέθη της παραβατικότητας. Η αμαρτία ως εφαλτήριο έντονων συγκινήσεων και εξάρσεων, που συντρίβει τα όρια του κατεστημένου και του φυσικού. Τα πρόσωπα που θυσιάζουν την ύπαρξή τους για να υπάρξουν, οι αντάρτες αλλά και εραστές της καθημερινότητας. Είναι παράλογη αντιλογία που ανοίγει τις πύλες ενός κόσμου όπου τα πάντα είναι ανοιχτά και ενδεχόμενα. (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ - IRVIN YALOM -ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ

Θεωρώ ότι είναι ένα ταξίδι ζωής του συγγραφέα με τον ρεαλισμό και την απλότητα που τον διακατέχει.Ανάλυση σχέσης μεταξύ θεράποντος και θεραπευομένου δίνοντας καίρια μηνύματα για τους ανθρώπους μέσω των ελαττωμάτων και προτερημάτων  τους και μία αποκρυστάλλωση των υποτιθεμένων ψυχοθεραπευτών.Εσωτερικοί μονόλογοι και πολύπλευροι χαρακτήρες υπάρχουν.Συγχρόνως ο αναγνώστης ανακαλύπτει πράγματα για τον εαυτό του και ίσως λύσεις για διάφορες εσωτερικές ανησυχίες του καθένα   μας.Εστιάζει και στο χρήμα, την έπαρση ,την εξάρτηση,τον ατομικισμό ,την ματαιότητα και πολλά άλλα.Άλλο ένα διδακτικό βιβλίο του.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Ένα συναρπαστικό γαϊτανάκι με άξονα την ψυχοθεραπεία είναι το δεύτερο μυθιστόρημα του διάσημου Αμερικανού ψυχιάτρου και ψυχοθεραπευτή Ίρβιν Γιάλομ. Ο συγγραφέας αποκαλύπτει στο βλέμμα του κοινού τι συμβαίνει μέσα στο γραφείο αλλά και στη σκέψη των ψυχοθεραπευτών, τη ζωή τους, τις δυσκολίες τους, την ανθρώπινη υπόστασή τους. Το χιούμορ και η λεπτή ειρωνεία κυριαρχούν και εναλλάσσονται με δηκτικές περιγραφές εκπροσώπων του ψυχιατρικού κόσμου. Όσο όμως απομυθοποιούνται οι ψυχοθεραπευτές, η γοητεία της ψυχοθεραπείας αυξάνεται. Ο Γιάλομ την παρουσιάζει κάτω από νέο φως: είναι μια συντροφική πορεία προς την επίτευξη μιας αληθινής ανθρώπινης επαφής. Με κινηματογραφικό τρόπο, συνεχείς ανατροπές και αστυνομικό σασπένς, ο Γιάλομ αναλύει στο "Ντιβάνι" του τη σύγχρονη κοινωνία και τις ανθρώπινες σχέσεις. "Στο ντιβάνι" είναι η ελεύθερη απόδοση του αγγλικού τίτλου "Lying on the Couch". Ο Γιάλομ κάνει εδώ ένα αμετάφραστο λογοπαίγνιο με τρεις διαφορετικές σημασίες: δηλώνει πρώτα απ’ όλα την ανάκλιση του αναλυόμενου στο ψυχαναλυτικό ντιβάνι, ως σύμβολο της ψυχοθεραπείας. Υπονοεί τη σεξουαλική πράξη μεταξύ θεραπευόμενου και θεραπευτή, ένα από τα κεντρικά ηθικά προβλήματα που τίθενται και ερμηνεύονται μέσα στο βιβλίο, και τέλος αναφέρεται στην απόκρυψη και στη διαστρέβλωση της αλήθειας, στο ψέμα που μπορεί να εισχωρήσει στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία. Ο συγγραφέας καταπιάνεται μεθοδικά και με τα τρία αυτά ζητήματα, εντάσσοντάς τα οργανικά σε μια μυθοπλασία συναρπαστική.