Ένα παιχνίδι με την εξουσία .Μία παράσταση με έξυπνο χιούμορ με ιστορία όχι απλή αλλά στοχαστική,ειρωνική και με βάθος και με στοιχεία σουρεαλισμού και παρωδίας.Σκηνοθεσία λιτή η οποία μάλλον είναι συμβολική.Ο φωτισμός ατμοσφαιρικός και μουσική που τονίζει το παράλογο στοιχείο.Δυνατές ερμηνείες με εξαιρετική χημεία μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών.Απαιτητική παράσταση που ανταμείβει τον θεατή.
Μία ευχάριστη και εύστοχη κωμωδία καταστάσεων με έντονο χιούμορ και καλή χημεία μεταξύ των ηθοποιών.Ζωντανή με δυνατή ενέργεια εκ μέρους των ηθοποιων.Η σκηνοθεσία είναι καθαρή και γρήγορη.Μία παράσταση που υποσχεται κωμικά στοιχεία πίσω όμως κρύβει μια αιχμηρή παρατήρηση για την ανθρώπινη ματαιοδοξία.Ένα έργο που στο τέλος έχεις την αίσθηση ότι ο τίτλος του αντιστρέφεται.Εν κατακλείδι το έργο δεν σατιρίζει την αφέλεια,αλλά την αλαζονεία εκείνων που θεωρούν τον εαυτό τους ανώτερο.
ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Oι άνθρωποι που έζησαν σε εποχές συγκρούσεων ανάμεσα σε μεγάλες ομάδες, είτε αυτές ήταν εθνικές, είτε θρησκευτικές και ακόμα κοινωνικές ή φυλετικές είναι εκείνοι που δοκιμάστηκαν και, περισσότερο, αυτοί που βρέθηκαν μπροστά στο δίλημμα να διαλέξουν ανάμεσα σ' αυτό που υπαγόρευε η πίστη τους στην ομάδα που ανήκαν και αυτό που ενδεχομένως τους έλεγε η λογική τους και το οποίο μπορεί να ήταν αντίθετο από αυτό που ήθελε η ομάδα. Aνάλογα με τον τρόπο που ο καθένας από αυτούς στάθηκε απέναντι στο πρόβλημά του και το έλυσε, έγιναν ήρωες ή προδότες, άτομα που έτυχαν της γενικής παραδοχής ή έγιναν κοινωνικοί παρίες.
Ωραίο ensemlble,δυνατή μουσική αλλά η παράστασταση δεν ξέρει πότε να πέσει η αυλαία.Βασικό πρόβλημα της παράστασης είναι η υπερβολική διάρκεια και η επαναληπτικότητα.Πολλές σκηνές λειτουργούν περισσότερο ως ατμοσφαιρικά σημεία παρά ως σημεία εξέλιξης της πλοκής και άλλες ξεκινούν υποσχόμενες,αλλά δεν οδηγούν πουθενά δραματουργικά. Το αποτέλεσμα είναι ότι,μετά από κάποιο σημείο η παράσταση αρχίζει να χάνει ένταση,χωρίς όμως να χάνει εντελώς το ενδιαφέρον.Ξεχωρίζουν οι στιγμές όπου οι ηθοποιοί αφήνουν το εξωτερικό παίξιμο της νύχτας ικαι περνούν σε πιο εσωτερικές,σιωπηλές παύσεις.Παρ’όλα αυτά είναι μία τίμια,καλοδουλεμένη μεγάλη παραγωγή.Δεν είναι παράσταση που φεύγεις συγκλονισμένος,αλλά είναι από αυτές που σε ακολουθούν για λίγο,σαν τραγούδι που δεν έπαιξε ποτέ ολόκληρο.Μία παράσταση που μοιάζει να λέει από νωρίς ό,τι έχει να πει και μετά απλώς το ξαναλέει πο δυνατά.
ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Υπάρχει το άσπρο. Υπάρχει το μαύρο. Κι ανάμεσά τους το τιρκουάζ. Το δαχτυλίδι που είχε επιλέξει ο Στέφανος να χαρίσει και στις τρεις αδελφές. Στη δύστροπη Ερατώ, στη δυναμική Κλέλια, στην ντελικάτη Μάιρα, τα κορίτσια του. Είχε τον τρόπο του με τις γυναίκες ο Στέφανος. Τις έκανε να νιώθουν όμορφα, να αισθάνονται μοναδικές.
Τη μία την παντρεύτηκε.
Την άλλη την ερωτεύτηκε.
Την τρίτη τη βίασε.