Μία παράσταση που δεν εν υπάρχει ιστορία με αρχή–μέση–τέλος χωρίς διαλόγους αλλά σπασμένα κομμάτια σκέψης πηδώντας από ιδέα σε ιδέα.Δεν είναι για όλους: απευθύνεται κυρίως σε θεατές σκεπτόμενους και διορατικους που αγαπούν το σύγχρονο θέατρο. Δεν είναι ένα έργο για να κατανοείται με τον κλασικό τρόπο. Δεν έχει ιστορία να «πιάσεις», ούτε χαρακτήρες να ακολουθήσεις. Είναι περισσότερο σαν να ακούς κομμάτια από τέσσερεις ψυχές ή μπορεί να είναι ένα άτομο σε σύγκρουση με τον εαυτό του.
Μία παράσταση με μπερδεμένες φωνές, αφήνοντάς κενά και κόβοντας την διαδοχική αφήγηση για να δείξει ίσως πως πραγματικά λειτουργεί το μυαλό όταν πονάει ασύνδετα , επαναληπτικά, χαοτικά .
Δύσκολη και απαιτητικη παράσταση που με προβλημάτισε.
