ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΛΑΙΑ - ΑΝΝΑ ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ

 Ένα βιβλίο πολυπρόσωπο και  με κινηματογραφική πλοκή και οι ήρωες με τα θέματά τους συνθέτουν ένα όμορφο ανάγνωσμα που διαβάζεται ευχάριστα.

Το κορίτσι πίσω από την αυλαία αθέατο χωρίς κάποια στοιχεία παρά μόνο προς το τέλος.

Μία ιστορία με κοινωνικό υπόβαθρο,ανθρώπινο,μυστήριο  και με αστυνομικά στοιχεία που έχει σαν βάση την Ικαρία,Αθήνα,Παρίσι και ελάχιστα Βερολίνο στο διάστημα τριών γενιών ξεκινώντας από το 1936 και φθάνοντας στο 1959.Ικανή η προσέγγιση των χαρακτήρων όπου το βάρος πέφτει εξίσου σε όλους τους ήρωες με τις διαδρομές τους και τις εμπλοκές τους σε διάφορα γεγονότα με τις επιλογές τους,τα λάθη τους.Ο τρόπος δόμησης ,παρ’όλο που είναι διαδοχικός σε μικρά σπαστά κεφάλαια που όμως  υπάρχει μια συνοχή με την ανάδειξη ιστοριών καθημερινότητας,δεν αφήνει τον αναγνώστη να σταματήσει την ροή,γιατί του εξάπτει την αγωνία και την απόλυτη ολοκλήρωση να φθάσει στο τέλος.Όμορφη γραφή και στρωτή με γρήγορη εξέλιξη γεγονότων και ο αναγνώστης εισπράττει πολλά και διάφορα συναισθήματα.Σίγουρα είναι ένα βιβλίο που θα σας αφήσει θετικές εντυπώσεις.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

1959. Στο Παρίσι, η διάσημη αρτίστα Ντεπί Μαρτέν εξαφανίζεται μυστηριωδώς κατά τη διάρκεια της θεατρικής της πρεμιέρας. Ο επιθεωρητής Μαρσέλ Ωγκύ θα έρθει αντιμέτωπος με ένα εξαιρετικά περίπλοκο αίνιγμα.

1936. Στην Αθήνα του Μεσοπολέμου, η όμορφη μεγαλοαστή Ελένη Αδριανού ταράζει με το θάρρος και τις αποφάσεις της τα καθωσπρέπει σαλόνια της πρωτεύουσας.

Την ίδια εποχή, στην Ικαρία της άγριας ομορφιάς και των απόκρημνων βράχων, η Βασιλική και ο Αντώνης βιώνουν τον απόλυτο έρωτα, αδιαφορώντας για τις κοινωνικές συμβάσεις.

Λίγους μήνες αργότερα, απομονωμένη σε μια δύσβατη πλαγιά πάνω από τη θάλασσα, η Βασιλική περιμένει να φέρει στον κόσμο το παιδί της. Κάποιοι όμως έχουν αποφασίσει διαφορετικά...

..Ένα πολυπρόσωπο μυθιστόρημα που αρχίζει το 1936 και φτάνει ως το 1959 με μια πλοκή που δεν σου επιτρέπει να το αφήσεις από τα χέρια σου μιας και το έχεις αρχίσει, με συνεχείς ανατροπές και καθ’ όλα πετυχημένες εκπλήξεις και με ένα κοινωνικό υπόβαθρο που διαπερνά τις δεκαετίες, ακραγγίζοντας την Ιστορία (δικτατορία Μεταξά, Χιτλερική Γερμανία, Παρίσι - Πόλη των Τεχνών αλλά και της Ναπολεόντειας Αστυνομίας από την εποχή του Φουκέ).

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ -ΝΤΟΝΑΤΟ ΚΑΡΙΖΙ -ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ

 

Ατμοσφαιρικό με μυστήριο όπου ο ήρωας είναι ένας, πολύπλοκος,έξυπνος και ιδιόμορφος χαρακτήρας με μια ιστορία γεμάτη ανατροπές μέχρι και την τελευταία σελίδα.Αστυνομικό θρίλερ με την επιδεξιότητα του συγγραφέα σε λεπτομέρειες.Χαρακτήρες με βάθος που κινούνται και γοητεύονται από το σκοτάδι.Φοβερή και ενδιαφέρουσα πλοκή με έξυπνες επινοήσεις που αφορά την εξαφάνιση ενός κοριτσιού.

Το κείμενο είναι άριστα δομημένο και η ροή του τρέχει αβίαστα και το πίσω – εμπρός ως στοιχείο αναφώτισης χαρακτήρων τελικά οδηγεί τον αναγνώστη σε λανθασμένα συμπεράσματα.Αυξημένη ένταση καθώς κυλά η ιστορία με αποτέλεσμα να θέλεις να το τελειώσεις απνευστί.Εξαιρετικές περιγραφές και ειδικά στο σημείο της ομίχλης.

Καταλύτης στην ιστορία η εξαφανισθείσα νεαρή αλλά συγχρόνως είναι απούσα – παρούσα.Εξαφάνιση χωρίς κανένα ίχνος σε μια μικρή περιοχή με πυκνό δάσος αλλά και απομωνομένους κατοίκους και χωρίς ύποπτο (στην αρχή τουλάχιστον) με ανεπαρκή στοιχεία.Στην πορεία όμως αλλάζουν και ανατρέπονται.Υποψίες,ενδείξεις,διαφωνίες,ειμαρμένη και κυρίως ψυχολογικές διαθέσεις φανερώνονται.

Γιατί κάποιος άραγε  γίνεται απαγωγέας ή δολοφόνος και ποια μπορεί να είναι η ψυχολογία βάσει της οποίας δρα?Υπάρχουν πολλές εκδοχές και νομίζω ότι και τα ΜΜΕ παίζουν ένα μεγάλο ρόλο προμηθεύοντας αρκετό υλικό και δίνοντας ερεθίσματα αλλά και ότι είναι παθολογικές προσωπικότητες που επηρεάζονται όχι μόνο από τα ΜΜΕ αλλά μπορεί και από τον διπλανό..Τα κίνητρα?Είναι ένα μεγάλο ερώτημα.Συνοψίζοντας θα έλεγα ότι στην προκειμένη υπόθεση αναδεικνύονται τα σύνθετα μονοπάτια της ανθρώπινης ψυχής με τραγικά αποτελέσματα.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

"Η δικαιοσύνη δεν κάνει ακροαματικότητες. Η δικαιοσύνη δεν ενδιαφέρει κανέναν. Ο κόσμος θέλει ένα τέρας... Κι εγώ θα τους δώσω αυτό που θέλουν".

Η νύχτα που όλα άλλαξαν για πάντα ήταν μια παγωμένη νύχτα με ομίχλη στο Αβεσό, ένα χωριό φωλιασμένο σε μια βαθιά κοιλάδα ανάμεσα στις σκιές των Άλπεων. Ίσως να ήταν ακριβώς εξαιτίας της ομίχλης που το αυτοκίνητο του ειδικού πράκτορα Φόγκελ κατέληξε σ' ένα χαντάκι. Ένα συνηθισμένο ατύχημα. Ο Φόγκελ είναι καλά, αλλά έχει πάθει σοκ.

Δε θυμάται γιατί βρίσκεται εκεί, ούτε πώς έφτασε. Ένα πράγμα είναι βέβαιο: ο ειδικός πράκτορας Φόγκελ θα έπρεπε να βρίσκεται κάπου αλλού, μακριά από το Αβεσό

ΠΙΚΡΟ ΓΑΛΑ - ΜΕΝΙΟΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟΣ -ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

 

Οι παιδουπόλεις της Φρειδερίκης σε πρώτο πλάνο στις οποίες κατέφευγαν οι γονείς η οι παπούδες για να γλυτώσουν τα παιδιά τους τουλάχιστον από την πείνα.

Η ανέχεια,η φτώχεια και ανεργία,ανάγκασαν την μητέρα και την γιαγιά του Φώτη να τον μεταφέρουν σε ένα τέτοιο περιβάλλον καθώς θεωρούσαν πως το παιδί τους θα είχε τουλάχιστον,καλύτερες συνθήκες για να μεγαλώσει και να μάθει μία τέχνη.

Εκεί γνωρίστηκε ο Φώτης με τον Διονύση και έγιναν οι καλύτεροι φίλοι.

Η αυστηρή πειθαρχία,με χρήση αμφιλεγόμενων μεθόδων,η σκληρότητα και βαναυσότητα κάποιων επιτηρητών,όμως, σε ορισμένες περιπτώσεις φέρνουν τα αντίθετα αποτελέσματα.

Ο Φώτης από την φύση του ατίθασο και ζωηρό παιδί,δεν κατόρθωσε ποτέ να συμβιβαστεί με τους κανόνες της σχολής.

Πάντα έψαχνε ευκαιρίες να το σκάει για να γυρίσει στο χωριό του και την ελευθερια του.

Γι αυτο τον λόγο ήταν μονίμως τιμωρημένος.

Το πείσμα του όμως και η ευστροφία του τον έφεραν τελικά σε πολύ καλό δρόμο και κατάφερε να ορθοποδήσει και να μεγαλουργήσει.

Η ιστορία αυτή είναι αληθινή,μία από τις πάμπολλες που εχουμε διαβάσει και συγκινηθεί για  την δύσκολη της μετακατοχικής περιόδου.

Το συμπέρασμα που απορέει κατ εμέ είναι πως ο άνθρωπος πρέπει να διαθέτει πείσμα και τόλμη για να ξεπερνάει όλα τα δεινά και να ατενίζει με αισιοδοξία το μέλλον.

Ο συγγραφέας μας περιγράφει τα γεγονότα και τις συνθήκες που επικρατούσαν στις παιδουπόλεις που αν και ίσως,είχαν καλό σκοπό δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν ευτυχισμένους πολίτες.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Το νήμα της ζωής, τυλιγμένο με αγκάθια και πόνο, ενώνει απρόσμενα δυο πιτσιρίκια σε μια από τις παιδοπόλεις της Φρειδερίκης, τον Ζηρό. Ο Φώτης κι ο Διονύσης περνάνε μαζί με την Ελλάδα τον δικό τους Γολγοθά. Δυο τρομοκρατημένες παιδικές ψυχές γνωρίζουν σκληρούς επιτηρητές και ομαδάρχες, μακριά από την αγκαλιά και την ασφάλεια της μάνας. Γίνονται σταυραδέλφια και προσπαθούν να επιβιώσουν σε ένα ασφυκτικό περιβάλλον. Ο Φώτης μετατρέπεται σε αγρίμι κι η ζωή του σημαδεύεται από αποδράσεις, μετέωρες σκέψεις, αγάπη και μίσος για τη μάνα του, αμφισβήτηση της ίδιας της ζωής. Όλα στην κόψη του ξυραφιού, δίπλα στη λίμνη της κυρα-Φροσύνης. Τα δυο παιδιά χάνονται μέσα στον χρόνο. Η ζωή δεν έχει πει την τελευταία λέξη…

Ένα μοναδικό ταξίδι στην Ιστορία της Ελλάδας, στα χρόνια της βασιλείας, της δικτατορίας και της Μεταπολίτευσης. Μια αληθινή σπαρακτική ιστορία, μέσα από τα μάτια του αγριμιού της Ηπείρου, που συγκλονίζει και τον πιο ψυχρό αναγνώστη.

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ - ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ

 Είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάζω του κ. Χωμενίδη και με εξέπληξε ευχάριστα,με την στρωτή γραφή του,με τις λέξεις και ορολογίες που χρησιμοποιεί και κυρίως με το χιούμορ του.

Στο συγκεκριμένο βιβλίο διαβάζουμε την γνωστή σε όλους μας ιστορία που μας χάρισε ο Όμηρος.

Την αρπαγή της ωραίας Ελένης από τον Πάρη και την αγωνιώδη προσπάθεια του συζύγου της,του Μενέλαου να την βρει και να την φέρει πίσω.

Το αξιοπρόσεκτο όμως γεγονός είναι πως ο συγγραφέας μας δίνει μια άλλη διαφορετική εκδοχή κάνοντάς την θα έλεγα πιο ανθρώπινη.

Με αλληγορικό τελείως τρόπο ,παρουσιάζονται οι ήρωες του Ομήρου ως κοινοί θνητοί,με τους φόβους,τα ψυχικά τους συναισθήματα και σκαμπανεβάσματα.

Ο αιώνιος θεός Έρωτας,το πάθος,οι ζήλιες,οι αμφιβολίες,η ζωή η ίδια,είναι το κορυφαίο γεγονός που αποπνέει από αυτό το βιβλίο.

Ένας ύμνος στα συναισθήματά μας.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Δεν ήταν για σένα, Μενέλαε, η Ελένη...» µου ’χε πει κάποτε ο Οδυσσέας.

«Για κανέναν δεν ήταν. Τέτοια οµορφιά πόσο να την αντέξεις;»

Ακούγονταν πειστικά τα λόγια του. Ότι µε έπνιγε η καλλονή της ή το πένθος της ή η µπερδεµένη, αξεδίψαστη ψυχή της. Έπειθαν. Μα δεν ίσχυαν. Ακούστε τη δική µου αλήθεια.

Την άφησα να φύγει επειδή την αγαπούσα. Και ήξερα, ένιωθα, λαχταρούσα να ξαναρχίσει τη ζωή της αλλιώς. Τι θα πει αγαπάω; Ανάθεµα αν έχετε προφέρει αυτό το ρήµα πέντε φορές σε όλη σας τη ζωή, τις τέσσερις για τη µάνα σας. Το τρέµετε – σας έχουν µάθει να το τρέµετε. Αγαπάω σηµαίνει γίνοµαι εκείνη που αγαπάω. Η µοίρα της δική µου µοίρα. Αν πέθαινε η Ελένη, θα θαβόταν η καρδιά µου. Όταν την είδα να σαλπάρει µε τον Πάρη, φρέσκος αέρας, δροσερός, φύσηξε εντός µου.

«Σου άρπαξε τη γυναίκα το κωλόπαιδο!» Καγχάζω. Μου ανήκε η Ελένη; Δε µας ανήκει τίποτα – το παρελθόν; το µέλλον; ό,τι µπορούµε να αγκαλιάσουµε ή να κουβαλήσουµε στην πλάτη µας; όχι! τίποτα, τίποτα! Τη στιγµή µόνο έχουµε. Και για να µη µας φύγει, τη λιώνουµε µες στην παλάµη µας. Εγώ δεν την έλιωσα τη στιγµή. Την άφησα να φτερουγίσει. Μακριά µου.

Η ιστορία µας βάφτηκε στο αίµα και στο ψέµα. Συνέβησαν όλα διαφορετικά από ό,τι τα έχετε ακούσει, συνέβησαν πάντως και θα ξανασυµβούν χίλιες χιλιάδες φορές ως τη συντέλεια του κόσµου – και λοιπόν; Βρίσκετε τίποτα ωραίο σε αυτά;

Ωραίο ήταν το δειλινό που το ’σκασε η Ελένη µε τον Μενέλαο. Ωραίο ήταν το χάραµα που ανοίχτηκε στο πέλαγος µε τον Πάρη. Παραδοµένη στη θεϊκή χαρά της. Εγκαταλείποντας τα πάντα πίσω της. Αυτό θα έπρεπε να ψάλλουν οι αοιδοί.

Είναι,κατά την γνώμη μου ένα πολύ πρωτότυπο και ενδιαφέρον πόνημα το οποίο διαβάζεται ευχάριστα. Συγχαρητήρια στον συγγραφέα κ. Χωμενίδη.

ΑΞΟΔΕΥΤΗ ΖΩΗ - ΤΙΝΑ ΚΑΤΣΟΥΛΗ -ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΙΒΑΝΗ

 

Πόσοι άραγε από εμάς έχουμε μια αξόδευτη ζωή αφήνοντας να κυλήσει χωρίς ουσία?Νομίζω η πλειονότητα ηθελημένα ή αθέλητα.Ερωτήματα για το πώς και τι ερμηνεύει ο καθένας μας.

Στο συγκεκριμένο έργο πρωταγωνιστής είναι ο Αριστοτέλης που έχει όνειρο να γίνει ζωγράφος και είναι γόνος μιας μεγαλοαστικής οικογένειας.Από μικρός προσπαθεί ν’αποδράσει από τον κλοιό της οικογένειάς του και δη του αυστηρού και αυταρχικού πατέρα,που ρυθμίζει τις ζωές όλων.Και τα καταφέρνει ν’αποδράσει,αλλά τελικά θα νιώθει ελεύθερος για να απολαύσει την ευτυχία,το ταλέντο,τον έρωτα?Αλλά και οι άλλοι ήρωες δαπανεύουν την ζωή τους χωρίς χαρά και ευτυχία,αλλά μένοντας μέσα στα πρέπει,στους φόβους,στην δειλία,στις συνήθειες  τους κ.ά.

Η πλοκή εκτυλλίσεται μέσα σ’ένα ατμοσφαιρικό χώρο και μια ιστορική τοιχογραφία κατά την εποχή της Μικρασιατρικής καταστροφής,στην Αθήνα,στην Μασσαλία,στην Οδησσό,στην Belle époque του Παρισιού τέλος 19ου με αρχές 20ου αιώνα με συνοδεία διαφόρων πολιτικών γεγονότων,πολέμων με καταστροφικά αποτελέσματα.Επιτυχής συνδυασμός μυθοπλασίας – ιστορίας με μία απόδοση όμορφη και επικράτηση της ζωγραφικής,ιστορία τέχνης αλλά και αρχαιολογικά γεγονότα κάνοντας αναφορά για τις αρχαιολογικές ανασκαφές του Σλήμαν αλλά και για τα ευρήματα της Κνωσσού.

Εν κατακλείδι είναι ένα όμορφο ανάγνωσμα με λίγο περισσότερες λεπτομέρειες απ’όσο έπρεπε και γρήγορη ανασκόπηση γεγονότων προς το τέλος, κατά την γνώμη μου.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Ο θάνατος, ναι, μα κι η ζωή η αξόδευτη... Ο Αριστοτέλης Κωνσταντινίδης έζησε σε μια άλλη εποχή, αν έζησε. Μικρός, ονειρευόταν την απόδραση: από την εκκωφαντική σιωπή της μητέρας του Μαρίνης, την αυστηρή ενορχήστρωση της ζωής του από τον πατέρα του Λυσίμαχο. Κρυμμένος κάτω από τους πάγκους της κουζίνας, ξόρκιζε τις σιωπές με τα χωρατά της Σουμέλας και οι απλωμένες μπουγάδες στο πίσω μέρος της αυλής γίνονταν, με σύμμαχο τη Φιλιώ, κατάρτι ψηλό σε πλοίο που θα τον έπαιρνε μακριά, πολύ μακριά. Μέχρι τότε ζωγράφιζε. Πίσω, στο φόντο, η Αθήνα πάσχιζε να αποδείξει τον ευρωπαϊκό της χαρακτήρα στην οδό Βουλεβάρτου και στα αρχοντικά της Πατησίων. Κι ύστερα ανομολόγητη χρεοκοπία, και πάλι διχασμός, γενοκτονίες, Μικρασιατική Καταστροφή, Κρητική Επανάσταση...

Ο Αριστοτέλης όμως απέδρασε. Κι όταν έφτασε στο Παρίσι της μπελ επόκ, όταν γνώρισε τη ζωή, την τέχνη, τον έρωτα, όταν συγκρούστηκε με τον πατέρα του και κατέληξε στη Μασσαλία, αυτός ο «Έλληνας Βαν Γκογκ» θα οδηγούνταν σε μία τραγική συνειδητοποίηση: Είχε φτάσει μακριά, αλλά έμοιαζε σαν να μην είχε φύγει ποτέ. Άλλες ζωές στάθηκαν πιο τυχερές.Έφτανε μια όψιμη ευτυχία στον επίλογο μιας αξόδευτης ζωής; «Έφτανε», θα ισχυριζόταν η Σουμέλα, που χρόνο κι απαντοχή δεν είχε γι’ άλλη θλίψη. «Έφτανε και περίσσευε».

«Μου αρέσουν οι γέφυρες», είπε ο Αριστοτέλης. «Υπόσχονται πάντα κάτι, υπόσχονται να σε οδηγήσουν στην άλλη πλευρά. Δημιουργούν μια προσμονή, και την ίδια στιγμή νομίζεις πως, καθώς τις διασχίζεις, βρίσκεσαι έξω από τον κόσμο, σ’ έναν χώρο μετάβασης. Κι αν μείνεις για πάντα πάνω στη γέφυρα, σαν να είσαι άγαλμα που τη στολίζει, τότε θα βρίσκεσαι σε μία διαρκή αναμονή, προσδοκώντας πάντα να συναντήσεις αυτό που βρίσκεται στην άλλη πλευρά». «Ποιος θέλει όμως να μείνει για πάντα πάνω σε μια γέφυρα;» σχολίασε η Λιζέτ.«Ποιος δε λαχταρά να περάσει γρήγορα στην άλλη πλευρά και να συναντήσει αυτό που τον περιμένει; Τι αξία έχει η αναμονή, που λες, αν μπορείς να τρέξεις, να τρέξεις προς αυτό που βρίσκεται στο τέλος της γέφυρας; Και τι γίνεται με όλους αυτούς που καθημερινά διασχίζουν την ίδια γέφυρα για να πάνε στη δουλειά τους ή για να αγοράσουν φρούτα και λαχανικά από την αγορά που βρίσκεται από την άλλη πλευρά;» «Καμία προσμονή ή αγωνία δε θα είχαν όλοι αυτοί που λες. Γι’ αυτό η δουλειά τους θα τους φαινόταν βαρετή, και τα φρούτα που θα αγόραζαν θα τους φαίνονταν άνοστα. Φαντάσου όμως να διέσχιζαν τη γέφυρα κάθε φορά με αγωνία, με λαχτάρα. Θέλω να πω ότι η απόλαυση προϋποθέτει την προσμονή», απάντησε ο Αριστοτέλης. (less)

Η ΑΠΑΤΗΛΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΕΝΗΛΙΚΩΝ - ΕΛΕΝΑ ΦΕΡΡΑΝΤΕ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ

 Η Απατηλή ζωή των ενηλίκων

ΕΛΕΝΑ ΦΕΡΑΝΤΕ

Από τις λίγες φορές που ο τίτλος ενός βιβλίου αντικατοπτρίζει το περιεχόμενό του. Το βιβλίο αυτό περιγράφει την ζωή μιας έφηβης ανάμεσα στον κόσμο των ενηλίκων.

Η Τζοβάνα από ένα γλυκομίλητο και ευτυχισμένο παιδί μεταβάλλεται σε μία αντιδραστική και επαναστατική κοπέλα όταν,η ζωή της ανατρέπεται,με την ανακάλυψη των μυστικών των γονιών της και τον χωρισμό τους.

Όλα όσα πίστευε για τους αγαπημένους της έχουν χαθεί και στην θέση τους ανακαλύπτει πόσο εύθραυστη και απατηλή είναι η ζωή της και πως δεν είναι τίποτα ρόδινο,όπως πίστευε σε μικρότερη ηλικία.

Η συγγραφέας με τον μοναδικό της τρόπο μας δίνει ένα πολύ ιδιαίτερο και ενδιαφέρον ανάγνωσμα,που μέσα από τις σελίδες του παρατηρούμε τον εσωτερικό κόσμο των εφήβων,που ούτως η άλλως τον έχουμε βιώσει και εμείς και τα παιδιά μας.

Μιλώντας σε πρώτο πρόσωπο η πρωταγωνίστρια μας περιγράφει τον εξωτερικό και εσωτερικό της κόσμο,τις σκέψεις της,τις ανατροπές στις αποφάσεις της και πως τα βιώνει όλα αυτά προσπαθώντας να χαλιναγωγήσει ή να ανατρέψει τα πιστεύω της

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Το όµορφο παιδικό πρόσωπο της Τζοβάννα έχει αλλοιωθεί, σιγά σιγά µεταµορφώνεται σε µια άσχηµη, επιθετική έφηβη. Άραγε έτσι έχουν στ’ αλήθεια τα πράγµατα; Και σε ποιον καθρέφτη πρέπει να κοιταχτεί για να ξαναβρεί τον εαυτό της και να σωθεί; Μετά την ευτυχισµένη όψη των παιδικών της χρόνων, η Τζοβάννα αναζητά ένα νέο πρόσωπο, ακροβατώντας ανάµεσα σε δύο γειτονιές της Νάπολης στις οποίες κυλά το ίδιο αίµα, δυο γειτονιές που φοβούνται και απεχθάνονται η µία την άλλη: τη Νάπολη ψηλά στον λόφο, που φορά το εκλεπτυσµένο της προσωπείο, και τη Νάπολη χαµηλά, που παριστάνει την αχαλίνωτη, την αγοραία. Η Τζοβάννα παραπαίει από τα ψηλά στα χαµηλά, άλλοτε πέφτοντας µε ορµή κι άλλοτε σκαρφαλώνοντας σιγά σιγά, σαστισµένη µπροστά στο γεγονός πως, είτε πάνω είτε κάτω, η Νάπολη µοιάζει µια πόλη δίχως απαντήσεις, δίχως διαφυγή.