Πόσοι άραγε από εμάς έχουμε μια αξόδευτη ζωή αφήνοντας να κυλήσει χωρίς ουσία?Νομίζω η πλειονότητα ηθελημένα ή αθέλητα.Ερωτήματα για το πώς και τι ερμηνεύει ο καθένας μας.
Στο συγκεκριμένο έργο πρωταγωνιστής είναι ο Αριστοτέλης που έχει όνειρο να γίνει ζωγράφος και είναι γόνος μιας μεγαλοαστικής οικογένειας.Από μικρός προσπαθεί ν’αποδράσει από τον κλοιό της οικογένειάς του και δη του αυστηρού και αυταρχικού πατέρα,που ρυθμίζει τις ζωές όλων.Και τα καταφέρνει ν’αποδράσει,αλλά τελικά θα νιώθει ελεύθερος για να απολαύσει την ευτυχία,το ταλέντο,τον έρωτα?Αλλά και οι άλλοι ήρωες δαπανεύουν την ζωή τους χωρίς χαρά και ευτυχία,αλλά μένοντας μέσα στα πρέπει,στους φόβους,στην δειλία,στις συνήθειες τους κ.ά.
Η πλοκή εκτυλλίσεται μέσα σ’ένα ατμοσφαιρικό χώρο και μια ιστορική τοιχογραφία κατά την εποχή της Μικρασιατρικής καταστροφής,στην Αθήνα,στην Μασσαλία,στην Οδησσό,στην Belle époque του Παρισιού τέλος 19ου με αρχές 20ου αιώνα με συνοδεία διαφόρων πολιτικών γεγονότων,πολέμων με καταστροφικά αποτελέσματα.Επιτυχής συνδυασμός μυθοπλασίας – ιστορίας με μία απόδοση όμορφη και επικράτηση της ζωγραφικής,ιστορία τέχνης αλλά και αρχαιολογικά γεγονότα κάνοντας αναφορά για τις αρχαιολογικές ανασκαφές του Σλήμαν αλλά και για τα ευρήματα της Κνωσσού.
Εν κατακλείδι είναι ένα όμορφο ανάγνωσμα με λίγο περισσότερες λεπτομέρειες απ’όσο έπρεπε και γρήγορη ανασκόπηση γεγονότων προς το τέλος, κατά την γνώμη μου.





