ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ


ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ ΣΤΟ BLOG ΜΟΥ!

Αυτό το blog δημιουργήθηκε με στόχο την ενημέρωση πάνω σε θέματα που αφορούν την τέχνη και την λογοτεχνία.Δηλ. Απόψεις μου λογοτεχνικών βιβλίων που έχω διαβάσει,Εκδηλώσεις διαφόρων πολιτιστικών γεγονότων (κυρίως για Θεσσαλονίκη) και διάφορα άλλα συναφή και γραμμένα με ένα τρόπο απλό και κατανοητό στο ευρύ κοινό.

Εύχομαι εδώ να βρείτε αυτό που σας ενδιαφέρει και ελπίζω να γίνουμε ευχάριστη παρέα.

Σας ευχαριστώ για την επίσκεψή σας.

Καλή ανάγνωση σε όλους.

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2016

ΖΩΕΣ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ - ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Ενα μυθιστόρημα που διαδραματίζεται σε μια άλλη εποχή με φόντο την Αθήνα του 1960 και παρ'όλο που δεν έχουν περάσει χρόνια την φανταζόμαστε μακρινή και που θεωρείται μια περίοδος απελευθερωτικής ζωντάνειας και αμφισβήτησης με πρωταγωνιστή τη νεολαία και την δράση των διαφόρων ομάδων της.Και αυτή η εικόνα αποτυπώνεται στο συγκεκριμένο βιβλίο περίτεχνα και με την εξαιρετική γραφή του συγγραφέα που διακρίνουμε νοσταλγία,συγκίνηση και μια βαθιά αγάπη για την πόλη με την αναλυτική περιγραφή των δρόμων και των παλιών γειτονιών και μαζί με τις ζωές των ηρώων την ζεις και εσύ πραγματικά.Μια εποχή με ανοιχτές αγκαλιές με όλες τις δυσκολίες και την φτώχεια.Ένα βιβλίο που μιλά για τις ελπίδες αλλά και τα όνειρα των ανθρώπων.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Αθήνα, 1966 
Η πλατεία Ηρώων, η οδός Ήβης, η οδός Νυμφών, τόποι και δρόμοι σαν όλους τους τόπους και δρόμους της Αθήνας, μικροί, ασήμαντοι, λυπημένοι, τυραννικοί, μα κι απέραντα τρυφεροί. Έχουν πολλή σκόνη, πολύ βάσανο, πολλές γυναίκες, πολλά παιδιά, πολλή φασαρία και πολλή σιωπή. Σ’ αυτούς τους δρόμους γεννιούνται και πεθαίνουν οι επιθυμίες και τα όνειρα των ανθρώπων που έρχονται κάθε δειλινό με το γλυκό αεράκι και χάνονται κάθε αυγή με τη θλιβερή σειρήνα της φάμπρικας. 


Οι ελπίδες του νεαρού Λουκά, η νοσταλγία του ξεπεσμένου «Κόμη», ο αδιέξοδος έρωτας του μεσόκοπου Αγησίλαου, η γονατισμένη ζωή της εργάτριας Αργυρούλας, ο σκληρός Βλάσης και η εξαπατημένη Φρόσω, η απογοήτευση της Άννας που ικετεύει για δυο λέξεις τρυφερές, ο φιλότιμος Σπύρος κι ο γοητευτικός Αλέκος που την πολιορκούν, αλλά κι η θεατρίνα, ο χαφιές, ο τραμπούκος, οι παπατζήδες, οι πόρνες, οι ιδρωμένοι άντρες στα μηχανουργεία και οι γυναίκες που βρίζονται στα κεφαλόσκαλα, προτού αγκαλιαστούν και σταυροφιληθούν ξανά αλλάζοντας λόγια συγγνώμης κι αγάπης. 
Ζωές γλυκές και ζωές φαρμακωμένες, αξιοπρεπείς και μικρόψυχες, τραχιές και τρυφερές. Άλλες εύκολες, άλλες δύσκολες, άλλες ακύμαντες κι άλλες φουρτουνιασμένες. Ζωές ασπρόμαυρες, γρατζουνισμένες, φθαρμένες, μα και ζωές ανυπόφερτα νοσταλγικές.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου