ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ


ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ ΣΤΟ BLOG ΜΟΥ!

Αυτό το blog δημιουργήθηκε με στόχο την ενημέρωση πάνω σε θέματα που αφορούν την τέχνη και την λογοτεχνία.Δηλ. Απόψεις μου λογοτεχνικών βιβλίων που έχω διαβάσει,Εκδηλώσεις διαφόρων πολιτιστικών γεγονότων (κυρίως για Θεσσαλονίκη) και διάφορα άλλα συναφή και γραμμένα με ένα τρόπο απλό και κατανοητό στο ευρύ κοινό.

Εύχομαι εδώ να βρείτε αυτό που σας ενδιαφέρει και ελπίζω να γίνουμε ευχάριστη παρέα.

Σας ευχαριστώ για την επίσκεψή σας.

Καλή ανάγνωση σε όλους.

Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ - ΓΙΟΛΑ ΔΑΜΙΑΝΟΥ - ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Η ζωή είναι αγάπη και η αγάπη είναι ζωή όπως γράφει ο μεγάλος ποιητής Χαλίλ Γκιμπράν,δίνοντας έμπνευση και ελπίδα.
Η οδυνηρή συναισθηματική φόρτιση που αποκομίζεις από την ανάγνωση του βιβλίου δεν περιγράφεται.Από την αρχή έως το τέλος η συγκίνηση και τα δάκρυα πρωτοστατούν.Ένα κοινωνικό θέμα τόσο ευαίσθητο,αυτό της τετραπληγίας που η ζωή τους διαμορφώνεται σε άλλη πραγματικότητα γεμάτη περιορισμούς και αντιξοότητες,ανατρέποντας σχέδια,στόχους,προσδοκίες.Η συγγραφέας μέσω της πρωτοπρόσωπης αφήγησης και με μία γραφή κατανοητή και στρωτή,τολμά να θίξει το θέμα της συγκεκριμένης αναπηρίας όπου η απώλεια ανεξαρτησίας έχει καταστρεπτική ψυχολογική επίδραση όχι μόνο στους πάσχοντες,αλλά και στους γύρω.Μέσω όμως της ηρωίδας Ιάνθης και μίας αληθινής αγάπης,δίνει ένα ελπιδοφόρο μήνυμα ,μία δύναμη ψυχής και διδάγματα ζωής.Η 20χρονη Ιάνθη,περνώντας μέσα από τον πόνο,την απόγνωση,τον θυμό,την αυτολύπηση,την αγανάκτηση,τον φόβο,την ζήλια,την κατάθλιψη του πρώτου καιρού με δραματική επίδραση στον ψυχικό της κόσμο,κατορθώνει να παλέψει την ζωή με όνειρα και σθένος φθάνοντας στην αποδοχή της κατάστασής της.Συνειδητοποιημένη πλέον με την ποιότητα ζωής που είναι το ζητούμενο,χωρίς ελπίδα ίασης στο μέλλον,με δύναμη και ελπίδα διεκδικεί την ζωή απολαμβάνοντας  μέσα ενός ρομαντισμού την τρυφερότητα,τον έρωτα και αντιμετωπίζει την πραγματικότητα  με τις όποιες δυσκολίες δίνοντας το παράδειγμα της θέλησής της και του αγώνας της στους γύρω αλλά κυρίως στο άμμεσο οικογενειακό περιβάλλον που είναι και οι βασικοί παράγοντες για την μετέπειτα ζωή της.Γιατί όλα αυτά τα άτομα είναι όπως όλοι μας,άτομα με αισθήματα,άτομα που ζητούν μία αγκαλιά,άτομα έξυπνα,άτομα συμπαθητικά κ.ο.κ. και πρέπει να απολαμβάνουν  όλα τα αγαθά της ζωής με την κοινή ένταξή τους και με τις ανάλογες διευκολύνσεις ευαισθητοποιώντας όλους από την Πολιτική ηγεσία  μέχρι και τον πιο ανίδεο ώστε να πάψουν να αντιδρούν οι περισσότεροι με τρόμο βλέποντας άτομα με ειδικές ανάγκες.
Η ανάγνωση του βιβλίου τελειώνει.Εικόνες,περιγραφές,συναισθήματα χορεύουν στο μυαλό,κλονίζοντας την σκέψη μας.Ερωτηματικά εγείρονται αλλά και πολλά διδάγματα και μηνύματα.Συγχαρητήρια στην κυρία Γιόλα Δαμιανού - Παπαδοπούλου για ακόμη ένα κοινωνικό θέμα και με τον σεβασμό που το έθιξε

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Κανείς δε φανταζόταν πως μια ξέγνοιαστη βραδιά γλεντιού και χαράς θα μετατρεπόταν σε εφιάλτη. Ένα αναπάντεχο ατύχημα κόστισε στην Ιάνθη την τετραπληγία. Σε κλάσμα δευτερολέπτου είδε τα όνειρά της να γκρεμίζονται και πίστεψε για λίγο πως δεν άξιζε να ζει μια τέτοια ζωή. Όμως βρήκε τη θέληση και το κουράγιο να αγωνιστεί και να διεκδικήσει όσα της ανήκαν. Και η ζωή πήρε τον δρόμο της και τα όνειρά της άρχισαν να γίνονται πραγματικότητα. 
«Αν μπορούσα, θα άπλωνα τα χέρια να τον σφίξω στην αγκαλιά μου, να τον γεμίσω με φιλιά… Αλλά δεν μπορούσα, γι’ αυτό έπρεπε να τον κάνω πέρα, γιατί ήταν μια αταίριαστη αγάπη. Αυτή η αφοσίωσή του με πλημμύριζε ευτυχία και φόβο. Ευτυχία γιατί ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δε φαντάστηκα πως θα βρισκόταν κάποιος να με αγαπήσει σε σημείο που να θέλει να με παντρευτεί. Φοβόμουν να πιστέψω στη διάρκεια του ενθουσιασμού και στη γνησιότητα της αγάπης του. Με φόβιζε η δύναμη του πάθους του, έμοιαζε με ξέχειλο ορμητικό ποτάμι που στη βιασύνη του παρασέρνει ό,τι βρεθεί στον δρόμο του… Απ’ την άλλη, υποκλινόμουν με δέος μπρος στην ανιδιοτέλεια της αγάπης του. Δεν ήξερα αν η δική μου μπορούσε ποτέ να φτάσει το μέγεθος της δικής του. Γιατί η δική μου αγάπη ήταν ήπια, τρυφερή· δεν έκανα καμιά υπέρβαση, ούτε θυσία για να τον κατακτήσω». 
Μια ιστορία για την πίστη στον άνθρωπο και τη δύναμη της αγάπης

2 σχόλια:

  1. Αγαπητή Georgette χαίρομαι που διάβασες την Ιάνθη μου και την άγγιξες προσεκτικά και με το σεβασμό που της αρμόζει. Ήταν και για μένα πολύ δύσκολο όσο το έγραφα, παρακολουθούσα προσεκτικά την πρωταγωνίστριά μου να καταλάβω και να νιώσω. Να μπω στο πετσί της, να αγγίξω τη ψυχή, τους φόβους και την αισιοδοξία της. Και πάλι σε ευχαριστώ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κυρία Παπαδοπούλου κατανοώ απόλυτα την δυσκολία.Το γεγονός ότι ο αναγνώστης νιώθει τόση δυνατή συναισθηματική φόρτιση,φαντάζομαι ο δημιουργός τι περνά γράφοντας το.Σας ευχαριστούμε για την ελπίδα και την αισιοδοξία που περνάτε.

      Διαγραφή